Ο ως άνω δημοσιογράφος ήταν γερμανός με εικοσαετή παρουσία στην Ελλάδα. Το 1934 ανεκηρύχθη επίτιμος πολίτης των Δελφών, το δε 1938 επίτιμος δημότης της πόλεως του Μεσολογγίου. Το 1934 τιμήθηκε με το Χρυσό Μετάλλιο των Αθηνών.

Το 1944 οι εκδόσεις ΑΕΤΟΣ εξέδωσαν με τίτλο Αιώνια Ελλάς, βιβλίο με επιλογές άρθρων του, όπως το κάτωθι:

«Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, η κλίσις προς την τέχνην και αι παραδόσεις ζουν εις τους διαφόρους λαούς από γενεάς, κληρονομούνται ασυναισθήτως από τον πατέρα εις τον υιόν διά μέσου αιώνων και χιλιετιών, το προνόμιο αυτό έχουν εν τούτοις μόνον εσωτερικώς ρωμαλέοι λαοί. Τοιουτοτρόπως δυνάμεθα να ομιλώμεν περί «αιωνίας Ελλάδος» χωρίς να φοβούμεθα ότι υπερβάλλομεν…

Η γλώσσα και η θρησκεία ήσαν οι κύριοι παράγοντες οι οποίοι συνεκράτησαν τον Ελληνισμόν. Η σημερινή νεοελληνική γλώσσα είναι περισσότερον συγγενής με την αρχαίαν, παρά η ιταλική με τη λατινική.

Εις την Τσακωνίαν π.χ. συναντάται διάλεκτος, η οποία ομοιάζει απολύτως με την αρχαίαν δωρικήν.

Υπάρχει και άλλη μία επιβεβαίωσις της διατηρήσεως των ιδιαιτέρων χαρακτηριστικών του Ελληνισμού διά μέσου των αιώνων. Η επιβεβαίωσις αυτή-η και περισσότερον αποδεικνύουσα το γεγονός-αναφέρεται εις τας αρνητικάς ιδιότητας. Οι Έλληνες δεν εκληρονόμησαν μόνο τα προτερήματα, αλλά και ελαττώματα των προγόνων των… Η λέξις «συκοφαντία» είναι σύνθετος από τας λέξεις «σύκον» και «φανερώνω». Εις τας Αθήνας υφίστατο κατά την αρχαιότητα αυστηρός νόμος ο οποίος απαγόρευεν, επί ποινή θανάτου, την άνευ ειδικάς αδείας εξαγωγής σύκων εξ Αττικής.

Τότε παρουσιάστηκαν κακοί Έλληνες οι οποίοι κατηγορούν όσους ήθελον να βλάψουν και τους κατήγγελλον εις τα δικαστήρια ως εξάγοντας σύκας άνευ αδείας, ελπίζοντες ν’ απαλλαγώσι διά του τρόπου αυτού ανεπιθυμήτων προσώπων. Η μέθοδος αυτή απεκαλύφθη βραδύτερον, αλλ’ εν τω μεταξύ είχαν πέσει αρκετοί αθώοι θύμα της. Η πράξις ωνομάσθη «συκοφαντία», και όσοι τη μετήρχοντο «συκοφάνται», οι οποίοι σώζονται δυστυχώς και σήμερον ακόμη εις την Ελλάδα. Αιωνία Ελλάς… Μια άλλη λυπηρά κληρονομιά είναι η διχόνοια, η οποία συνεσώρευσεν ήδη κατά την αρχαιότητα μεγάλας συμφοράς εις τη χώραν.

Ας στραφώμεν τώρα προς τα κληρονομηθέντα «θετικά» χαρακτηριστικά. Ακόμη και σήμερον συναντώνται ελληνικοί τύποι που ομοιάζουν καταπληκτικώς προς αρχαία αγάλματα. Προ όχι μακρού χρόνου εδημοσίευσεν ένα γερμανικόν περιοδικών απεικόνισιν μιας Λαπίθιδος αγωνιζομένης εναντίον Κενταύρων. Παραπλεύρως εδημοσιεύετο η εικών μιας σημερινής χωριατοπούλας από την περιοχήν της Υπάτης. Τον ίδιο περιοδικόν παρέθετο περαιτέρω μιαν κεφαλήν Διός και ένα γέροντα ποιμένα από τη Λαμίαν. Ηδύνατο κανείς να πιστεύση ότι ο σημερινός ποιμήν ήτο το μοντέλο του αρχαίου καλλιτέχνου. Ιδιαιτέρως καθαρός έχει διατηρηθεί ο ελληνικός τύπος εις τας νήσους. Οι χωριατοπούλες ημπορούν πολλάκις να παραβληθούν με αρχαίας καλονάς, είναι λεπταί και τους χαρακτηρίζει η υπέροχος κορμοστασιά και το χαριτωμένο βάδισμα. Τούτο οφείλεται εις το ότι, όπως και αι αρχαίαι αδελφαί των, μεταφέρουν την στάμνην από την πηγήν εις τα χωριά επάνω εις το κεφάλιν των, χωρίς καν να την κρατούν με το χέρι, κινούμεναι γεμάται χάριν διά να κρατήσουν την ισορροπίαν.

Όταν συναντά κανείς μιαν τέτοια ωραίαν, ανάμεσα σε φοίνικες και κυπαρίσσια, νομίζει ότι μεταφέρθη αιφνιδίως εις την αρχαιότηταν…

Αλλά και εις πλείστας όσας άλλα περιπτώσει διαισθανόμεθα την αρχαίαν Ελλάδα εις τας σημερινάς εκδηλώσεις της ελληνικής ζωής. Οι ερευνηταί διεπίστωσαν απολύτως ότι οι εθνικοί χοροί των Ελλήνων έχουν διασωθεί από την αρχαιότητα. Εις την Ορθόδοξον Ελληνική εκκλησία αναζούν υπό άλλην μορφήν οι θεοί του Ολύμπου. Ο θεός της θαλάσσης Ποσειδών μετεβλήθη εις τον Άγιον Νικόλαον, προστάτην των θαλασσών, η Παλλάς Αθηνά ξαναζεί εν τω προσώπω της παρθένου Μαρίας, η οποία έπαιξεν ιδιαίτερον ρόλον κατά τον ελληνοϊταλικόν πόλεμον και την οποίαν ισχυρίζονται πολλοί ότι είδαν «μαχομένην εστί κεφαλής των στρατιωτών, εις πρώτην γραμμήν».

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here