Ο χρόνος είναι αργός για όσους περιμένουν…

Ξαφνικός για όσους φοβούνται…

Ατέλειωτος για όσους πενθούν και λίγος για όσους περνάνε καλά.

 Όμως για όσους αγαπούν ο χρόνος είναι όπως και να έχει τέλειος.  Ακαθόριστος λοιπόν ο χρόνος…

Εντελώς συμπερασματικά εμείς καθορίζουμε το χρόνο, κι όχι αυτός εμάς…

Δεν είναι λοιπόν άδικο για τους ίδιους μας τους εαυτούς να σκεφτόμαστε ότι ο χρόνος μας καθορίζει;

Σκέψου, φίλε, ότι αν εκπαιδευτούμε σωστά μέσα μας, θα μπορούμε ακόμη και να τον νικήσουμε…

Θα καταφέρουμε να μην μας αφήνει τα σημάδια του…

Στο σώμα ρυτίδες ενώ στην ψυχή σκιές…

Ας κάνουμε λοιπόν εμείς το πρώτο βήμα, να συμφιλιωθούμε μαζί του…

Γιατί ως γνωστόν, για να επιδράσεις σε κάτι, θα πρέπει να το αποδεχτείς πρώτα και έπειτα  να πας με τα νερά του (τάχα μου—τάχα μου, δηλαδή…)

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here