Βιαστήκαμε να μεγαλώσουμε… Δεν είμαστε πλέον τα παιδιά με το καθάριο βλέμμα και την απεριόριστη όρεξη για γνώση και ζωή…

Και να σκεφτείς ότι επαναστατούσαμε για να αποτινάξουμε από πάνω μας ό,τι αθώο μας προσέδιδε εκείνη η ευλογημένη ηλικία…

Τώρα έρχονται στιγμές που αναπολούμε τον τρόπο που ονειρευόμασταν, την ικανότητα να μεγαλώνουμε τα πράγματα με τη φαντασία μας, την απλότητα της σκέψης μας και την πεποίθηση ότι όλα όσα σκεφτούμε πραγματοποιούνται…

Ήρθαμε στην εποχή του πρέπει, του προσέχω, του φοβάμαι, των πολλών ορίων, ενώ ταυτόχρονα προσπαθούμε να μικρομοιάσουμε, να μικροφερθούμε…

Ώρες ώρες σε καλό μας βγαίνει αυτό γιατί έτσι πλησιάζουμε τους νέους και μπορούμε να μιλήσουμε την ίδια γλώσσα μαζί τους…

Άλλες φορές όμως γινόμαστε καρικατούρες του εαυτού μας που δεν αποδέχεται το τώρα…

Κι αυτό  αν δεν έχεις ισορροπία στην κρίση σου, μπορεί να είναι πολύ άσχημο…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here