Θα αναρωτιέσαι , αγαπημένο μου «Ξυράφι» πού βρίσκομαι τόσο καιρό και δεν γράφω εμπειρίες της καθημερινότητάς μου, αλλά αναλώνομαι σε αμπελοφιλοσοφίες. Έφυγα το Νοέμβριο του 2017 για τα ξένα κι από τότε η πένα μου στέρεψε από μελάνι, αφιερώθηκα σ’ έναν προσωπικό αγώνα και ίσως να στέρεψα και από έμπνευση… Ίσως και να πίστεψα ότι δεν μπορώ πλέον να εκφραστώ μ’ αυτό τον τρόπο… Η αλήθεια είναι όμως ότι μόλις τοποθέτησα τα δάχτυλά μου στο πληκτρολόγιο σήμερα και έκανα κλικ με το ποντίκι μου μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, αισθάνθηκα σα να μην πέρασε μια μέρα. Χθες περπατώντας στο δρόμο θυμήθηκα που στο τηλέφωνο για αρκετά χρόνια κάποιοι με προσφωνούσαν «Κυρία ΞΥΡΑΦΙ» και αναρωτήθηκα πού να είναι αυτή η «κυρία», τι να απέγινε τελικά; Σήμερα διάβασα στο φβ «Μην κοιτάς πίσω, γιατί δεν είσαι πια η ίδια»… Εγώ όμως έχει καιρό τώρα που θέλω να γράψω για το τι μου αρέσει σ’ αυτό τον τόπο που βρίσκομαι και τι όχι… Οι διαφορές είναι μικρές, αλλά σίγουρα πολύ ουσιαστικές… Ίσως σκέφτηκα, αν ξεκινήσω μια σειρά άρθρων με αυτή τη θεματολογία, να βοηθήσω κάποιους που σκέφτονται να ξενιτευτούν… Ίσως όμως και να αποτρέψω κάποιους άλλους… Εγώ όμως προσωπικά θα επιστρέψω επιτέλους στον αγαπημένο κόσμο της γραπτής έκφρασης…  Μια εφημερίδα γράφει ιστορία κι εγώ ήμουν και είμαι πολύ τυχερή που μου δόθηκε η άδεια να χρονογραφήσω… Θα προσπαθήσω λοιπόν, γιατί από την ώρα που ήρθα στη Γερμανία, σχεδόν 2 χρόνια πριν, δεν πέρασε μια μέρα που να μην σύγκρινα, να μην εκτίμησα διάφορα ή να μην απέρριψα… Από αυτό το μήνα όμως και μετά θα έχω απεριόριστο χρόνο γιατί η νέα μου εργασία θα μου το επιτρέπει…

Ραντεβού λοιπόν την άλλη εβδομάδα…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.