Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Ο δεύτερος από τους τρείς μεγάλους έλληνες για μένα είναι ο Ίωνας Δραγούμης που βαφτίστηκε Ιωάννης, αλλά προτιμούσε να τον αποκαλούνε Ίωνα.

       Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου το 1878 στην Αθήνα, ήταν το πέμπτο παιδί από τα ένδεκα της οικογένειας του Στέφανου Δραγούμη και της Ελισάβετ Κοντογιάννη, που ο πατέρας της ήταν ο Πρόξενος στην Αγία Πετρούπολη με ρωσίδα γυναίκα. Σπούδασε νομικά στο Παρίση και διακρίθηκε για τις σοσιαλιστικές του ιδέες και για τον ελληνισμό του και πίστευε ότι η σημερινή Ελλάδα είναι συνέχεια της παλιάς και με καινούριους αγώνες θα ξαναγίνει η αρχαία Ελλάδα της Σήμερον. Ο πατέρας του διετέλεσε και πρωθυπουργός και η αδερφή του η Ναταλία ήταν γυναίκα του Παύλου Μελά. Η οικογένεια του Δραγούμη κράταγε από το Βογατσικό της Καστοριάς και είναι η μόνη οικογένεια, που έδωσε ψυχή και σώμα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και διέθεσε τα πάντα για την Μακεδονία, ο Ίωνας σαν ημιεπίσημος πρόξενος σε διάφορες πόλεις της Μακεδονίας, στο Μοναστήρι, στις Σέρρες και στη Θεσσαλονίκη. Σε όλες τις θέσεις που υπηρέτησε ήταν εθελοντής Πρόξενος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, σχετίστηκε με έναν πλατωνικό έρωτα με την Πηνελόπη Δέλτα και σαν και εκείνη ασχολήθηκε με την λογοτεχνία και ήταν δημοτικιστής και άφησε αρκετά βιβλία με θέμα τον μακεδονικό αγώνα, όπως το Μαρτύρων και ηρώων αίμα με θέμα τον αγώνα του Παύλου Μελά στην Μακεδονία και την Σαμοθράκη και το όσοι ζωντανοί και πολλά δοκίμια και μελέτες στο περιοδικό Νουμάς και στο δικό του περιοδικό η Πολιτική Επιθεώρηση. Είχε πολλούς διακεκριμένους φίλους σαν τον Καζαντζάκη, τον Ελύτη, τον Βλαστό, τον Σικελιανό και πολλούς άλλους της εποχής του, ήταν λάτρης του Νίτσε και του Μπαρρές. Είχε ιδιαίτερες σχέσεις με τον Γιαννόπουλο, που η αυτοκτονία του, τού κόστισε τα μέγιστα. Υπηρέτησε την θητεία του σαν απλός φαντάρος με τον βαθμό του δεκανέα, αλλά ήταν μέλος της επιτροπής που πήγε μαζί με τον Μεταξά και τον Δούσμανη να συνθηκολογήσουν την παράδοση της Θεσσαλονίκης από τον Ταχτζίν Πασά. Όταν αναμείχτηκε στην πολιτική, γεύτηκε και την εξορία στην Κορσική, μαζί με τον Μεταξά και τον Δούσμανη. Υπήρξε ο πρώτος και ο μεγαλύτερος οργανωτής του Μακεδονικού Αγώνα και εκείνος που ξεσήκωσε τους πολιτικούς να ενδιαφερθούν για την Μακεδονία. Τώρα που βράζει το σίδερο, είναι ο καιρός να σφυρηλατήσουμε το ξίφος. Και είχε πολύ δίκαιο. Αλλά στον Βενιζέλο είπε, όταν ξεκίνησε την Μικρασιατική εκστρατεία δεν βλέπω το εγχείρημα να είναι εφικτό με την ξιφολόγχη, αλλά μόνο με την πένα.

     Πόσο δίκαιο είχε.

     Και όταν απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη, θεώρησαν, τον πιο άξιο να χτυπήσει την καμπάνα του Αγίου Δημητρίου την ημέρα της απελευθερώσεως της πόλης της Θεσσαλονίκης  από τον Οθωμανικό ζυγό μετά από πεντακόσια χρόνια, στις 26 Οκτωβρίου 1912.

    Η πολιτική του τοποθέτηση βρίσκεται κάπου στον πρώιμο σοσιαλισμό, με μοναρχία, πράγμα που τον έριξε στην αντίθετη μερίδα του Βενιζέλου.

    Αν και αντίπαλος του Βενιζέλου,  εντούτοις γράφει μια αναφορά καταδικάζοντας την δολοφονική απόπειρα εναντίον του Βενιζέλου, από δύο απότακτους αξιωματικούς του ελληνικού στρατού, από τον Τσερέπη και τον Κυριάκη στις 30 Ιουλίου το 1920 και τρέχει με το αυτοκίνητό του να το δημοσιεύσει στο περιοδικό του Πολιτική Επιθεώρηση και εκεί κοντά στο σημερινό Ηilton, τον σταματάει μία περίπολος με αρχηγό τον λοχία Σαρτζέτη και όταν ενημερώνει τον Γύπαρη που ήταν ο αρχηγός της παρα-στρατιωτικής Οργάνωσης παίρνει την εντολή να τον

εκτελέσει επί τόπου, με σύμφωνη γνώμη και του Μπενάκη.

     Το δικαστήριο που έγινε, σχεδόν όλους τους αθώωσαν και ένας πραγματικός Έλληνας που έδωσε τα πάντα για την Ελλάδα πέθανε στις 31 Ιουλίου του 1920, δηλαδή την άλλη μέρα της απόπειρας της δολοφονίας του Βενιζέλου.

     Όταν το άκουσε το νέο ο Βενιζέλος, είπε με λύπη στην καρδιά, φρικτό, φρικτό.

     Η δολοφονία του Δραγούμη είναι μία από τις πιο μελανότερες μέρες της Ελλάδας και στην πλάκα που στήθηκε στον τόπο της δολοφονίας, γράφτηκε ο στίχος του μεγάλου μας ποιητή Κωστή Παλαμά:

Λευκή ας βαλθή, όπου έπεσες κολώνα

πώς έπεσες γραφή να μη το λέει

λευκή με της Πατρίδας την εικόνα

μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει.

Στην πλατεία των Μακεδονομάχων στην Θεσσαλονίκη στήθηκε ο ανδριάντας του Ίωνα Δραγούμη, ένα γνήσιο ελληνόπουλο που ονειρεύονταν να δει μια μέρα μια μεγάλη Ελλάδα, συνέχεια της αρχαίας, δεν πρόλαβε να δει το όνειρό του να πραγματώνεται.

    Πόσο προφητικά βγήκαν τα λόγια που είπε στον Βενιζέλο, αλλά ο σωβινισμός μας παρέσυρε όλους στην καταστροφή.

    Δυστυχώς δεν πρόλαβε να την δει ο ίδιος.

    Καλλίτερα.

    Εγώ νοερά σκύβω το κεφάλι και γονατίζω κάπου στην Ελλάδα και με δάκρυα στα μάτια ψέλνω το ευχαριστώ μου και αφήνω την ψυχή μου να πετάξει εκεί που είναι κάτω από την σκέπη του Θεού, δεν πρόκειται να έρθει άλλο ελληνικό βόλι να του στερήσει τη ζωή.

     Αιωνία σου η μνήμη, μεγάλε Έλληνα, Μακεδονομάχε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.