Συμβάν Νο 1, πρωί: Σε παράδρομο του χωριού, λίγο ανηφορικός, μπροστά μου ένα τεράστιο αγροτικό, ξέρετε από εκείνα που μοιάζουν με τανκ και φυσικά από πίσω εγώ με το δικό μου παμπάλαιο αυτοκίνητο. Περιμένουμε να σταματήσει η κυκλοφορία του κεντρικού δρόμου για να φύγουμε. Ο μπροστινός κάνει πίσω, χωρίς καν να κοιτάξει. Αφήνω το αμάξι μου με νεκρά να τσουλήσει. Ο μπροστινός κάνει κι άλλο πίσω. «Τι κάνει;» σκέφτομαι. Κι άλλο πίσω… Κορνάρω… Κι άλλο πίσω, αλλά απότομα. Βάζω αμέσως όπισθεν και κάνω κι εγώ πίσω. Παίρνει φόρα και… μπαμ! Βάζει πρώτη, χωρίς να βγει καν για να δει τι έγινε. Τα παίρνω στο κρανίο. Βγαίνω από το αμάξι μου στο δευτερόλεπτο και μπαίνω μπροστά του. Τώρα όλα αυτά πριν τον κεντρικό δρόμο. Με κοιτάζει. «Τι κάνεις ρε μαλάκα;» του λέω. «Πού νομίζεις ότι βρίσκεσαι; Τι βάζεις όπισθεν στα καλά καθούμενα και φυσικά ούτε που σου περνάει από το μυαλό να κοιτάξεις πίσω;» «Δοκίμαζα το λεβιέ γιατί έχει πρόβλημα. Επαθες τίποτα;» «Ε, αϊ στο διάολο βρομοαμόρφωτε». Αυτός κουβέντα. Το νόστιμο είναι αυτό που του είπε ο συνοδηγός του: «Καλά κάνει και σε βρίζει η κυρία. Και λίγα σου λέει. Ζήτα αμέσως συγνώμη». «Συγνώμη μαντάμ».

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ;

Συμβάν Νο 2, βράδυ ίδιας μέρας: Είμαστε με το σύζυγό μου στο νοσοκομείο και περιμένουμε στα επείγοντα. Μετρήσαμε δέκα άτομα, τα οποία αφήναν σε διάφορα σημεία άδεια μπουκάλια νερού, άδεια ποτήρια καφέδων, τσιγάρων χαρτομάντιλα, χαρτοσακούλες από τοστ, τυρόπιτες κ.λπ.  Φυσικά οι καθαρίστριες τα έβλεπαν, αλλά δεν έμπαιναν καν στον κόπο να τα μαζέψουν. Ο άντρας μου είπε: «Ούτε να διανοηθείς για ν’ αρχίσεις το συμμάζεμα. Αυτό μας έλειπε τώρα»!!! (θαυμαστικά… άπειρα θαυμαστικά)

Συμβάν Νο 3, πρωί επόμενης μέρας. Είμαι στη δουλειά και γυρνοβολάω έξω για διάφορα που πρέπει να γίνουν. Πάω να περάσω το δρόμο (από διαβάσεις) και τσουπ, μία τροφαντή κυρία παρκάρει το αυτοκινητάκι της ακριβώς μπροστά στα πόδια μου και φυσικά ακριβώς πάνω στις διαβάσεις. Βγαίνει και προχωρά για να μπει σε διπλανή τράπεζα. Περνάει από μπροστά μου, της λέω: «Δικό σας είναι το αυτοκινητάκι;» «Ναι, έχεις πρόβλημα;» «Τα θερμά μου συγχαρητήρια που το αφήσατε πάνω στις διαβάσεις». «Είδες, ευχαριστώ πολύ» και μου βγάζει τη γλώσσα και με κοροϊδεύει!!! Και κουνιστή και λυγιστή μπαίνει με την ησυχία της στην τράπεζα. Προσπαθώ  να φανώ ψύχραιμη και πάω να φύγω. Και όχι! Δε φεύγω. Ξαναγυρνάω και παίρνω τηλ. στο 100. “Αμέσως στέλνω το όργανο», μου λέει ο κύριος πίσω από τη γραμμή. Εγώ περιμένω… και περιμένω… είμαι στ’ αλήθεια πολύ θυμωμένη και με τους δύο. Περνάνε είκοσι λεπτά και κανένα όργανο δεν έχει εμφανιστεί, παρά μόνο η τροφαντή κυρία, η οποία περνάει πάλι από μπροστά μου και με κοιτάζει με αναίδεια. «Τι να σε κάνω μωρή γκιόσα», της λέω «που αυτή τη φορά στάθηκες τυχερή». Και μου ξαναβγάζει κοροϊδευτικά τη γλώσσα, μπαίνει στο αμάξι και φεύγει.

Συμβάν Νο 4, ταυτόχρονα με το Νο 3: Όση ώρα περίμενα να έρθει το όργανο για να τρίψει στη μούρη της γκιόσας την κλήση (αλλά μην το είδατε τον Παναή), ήρθε ένας κύριος γύρω στα εβδομήντα και έκατσε σ’ ένα παγκάκι εκεί δίπλα, μάλλον για να ξεκουραστεί. Μόλις έκατσε λοιπόν, άρχισε ν’ αδειάζει τις τσέπες του και ό,τι έβγαζε το πετούσε κάτω στο πεζοδρόμιο δίπλα του και δίπλα μου φυσικά. Χαρτομάντηλα, κάτι πλαστικά σακουλάκια, άδειο πακέτο από τσίχλες. «Αχ δεν είμαι καλά» σκέφτηκα. Μετά αφού τελείωσε κάτι που έτρωγε, θεώρησε καλό να πετάξει και εκείνη τη χαρτοσακούλα κάτω. Μετά έφτυσε… ξέρετε… χουουυυυυ…. Φτουυυυ… Εγώ απλά είχα μείνει άφωνη. Καθόμουν και τον κοιτούσα και κάτι έπαθα. Ισως κι ένα μικρό εγκεφαλικό. Μετά άναψε τσιγάρο και φυσικά όταν αυτό τελείωσε, το πέταξε κάτω. Ύστερα ξαναέφτυσε και αφού σκέφτηκε πως έφαγε, κάπνισε, ξεκουράστηκε και καταβρόμισε τον τόπο, σηκώθηκε να φύγει για να πάει να συνεχίσει και να κάνει αλλού τις άλλες βρομιές του. Το αστείο είναι πως ακριβώς δίπλα στο παγκάκι υπήρχε ο κάδος των απορριμμάτων, όπου ο κύριος ακούμπησε το μπαστούνι του!!!

Πόσα χτυπήματα ν’ άντεχα η γυναίκα μέσα σε είκοσι λεπτά; Πόσα;

Όταν γύρισα στην εφημερίδα, τα εξιστορούσα στη Γεωργία και στο Γιώργο, οι οποίοι με κοιτούσαν άφωνοι. Μετά εκεί υπήρξε κι ένα συμβάν Νο 5, αλλά θα το εξιστορήσω στην επόμενη έκδοση μαζί με τη ανάλυση του κάθε συμβάντος ξεχωριστά.

Και όπως έχω ξαναγράψει παλιότερα; Αθάνατη Ελλάδα, σ’ αγαπώ…

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.