1. Ακύρωση της περικοπής συντάξεων από 1-1-2019

Με το άρθρο 14 του Ν. 4387/2016 ορίζονταν η μείωση συντάξεων από 1/1/2019 όλων των φορέων ΕΦΚΑ (τ. ΙΚΑ-ΟΑΕΕ-ΔΗΜΟΣΙΟ κ.λπ.).

Με το άρθρο 1 του Ν. 4583/2018 καταργήθηκε η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 14 Ν. 4387/2016 και κατά συνέπεια δεν ισχύει και δεν εφαρμόζεται από 1/1/2019 η περικοπή συντάξεων.

Συγκεκριμένα οι διατάξεις του Ν. 4583.2018 Άρθρο 1 «Κατάργηση των διατάξεων περί μείωσης των συντάξεων» ορίζουν: 1. Η περίπτωση β’ της παραγράφου 2 του άρθρου 14 Ν. 4387/2016, όπως είχε τροποποιηθεί με την παράγραφο 2 του άρθρου 1 Ν. 4472/2017, αντικαθίσταται ως εξής: «β. Από 1-1-2019, αν το καταβαλλόμενο ποσό των συντάξεων αυτών είναι μεγαλύτερο εκείνου που προκύπτει από τον υπολογισμό τους σύμφωνα με την παρ. 1, το επιπλέον ποσό εξακολουθεί να καταβάλλεται στο δικαιούχο, συμψηφισμένο κατ’ έτος και μέχρι την πλήρη εξάλειψή του, με την εκάστοτε αναπροσαρμογή των συντάξεων, όπως αυτή προκύπτει κατ’ εφαρμογή της παρ. 3, όπως ισχύει». 2. Η παρ. 1 του άρθρου 1 και το άρθρο 2 του Ν. 4472.2017 καταργούνται.

  1. Συμψηφισμός μισθών εργαζομένου από εργοδότη με ανταπαίτηση του

Όπως προβλέπει το άρθρο 664 ΑΚ ο εργοδότης δεν μπορεί να συμψηφίσει οφειλόμενο μισθό σε ανταπαίτησή του κατά του εργαζομένου, εφόσον ο μισθός αυτός είναι απολύτως αναγκαίος για τη διατροφή του εργαζομένου και της οικογένειάς του.

Η απαγόρευση αυτή δεν ισχύει για το συμψηφισμό με απαίτηση που έχει ο εργοδότης λόγω ζημιάς που του προξένησε ο εργαζόμενος με δόλο κατά την εκτέλεση της σύμβασης εργασίας.

Από την πιο πάνω διάταξη του ΑΚ προκύπτει για απαιτήσεις μισθολογικών παροχών ο συμψηφισμός με ανταπαίτηση του εργοδότη απαγορεύεται. Η απαγόρευση όμως ισχύει μόνο για το μέρος ως προς το οποίο οι μισθολογικές παροχές θεωρούνται στη συγκεκριμένη περίπτωση απολύτως αναγκαίες για τη διατροφή του εργαζομένου και της οικογένειας του.

Επίσης, το άρθρο 10 της αριθ. 95 Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας ορίζει ότι το ημερομίσθιο πρέπει να προστατεύεται απέναντι σε κάθε κατάσχεση ή εκχώρηση εφόσον αυτό κρίνεται αναγκαίο για την εξασφάλιση της συντηρήσεως του μισθωτού και της οικογενείας του.

Πέρα των πιο πάνω διατάξεων και ο Ν. 4694/30 απαγορεύει την εκχώρηση ή κατάσχεση μισθών ή ημερομισθίων όλων των μισθωτών εν γένει.

Η απαγόρευση είναι δημόσιας τάξεως και μπορεί να την επικαλεσθεί κάθε θιγόμενος. Λαμβάνεται δε υπόψη και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο.

Ο συμψηφισμός αυτός δεν ισχύει όταν η ανταπαίτηση του εργοδότη απορρέει από ζημιά που προξένησε δολίως ο εργαζόμενος κατά την παροχή εργασίας.

Σύμφωνα με το άρθρο 652 ΑΚ και σωρείας νομολογιακών αποφάσεων (Εφ. Θεσσαλονίκης 1219/1995-ΑΠ 296/2016 κ.λπ.) ο βαθμός της επιμέλειας για την οποία ευθύνεται ο μισθωτός κρίνονται από τη σύμβαση, λαμβανομένων υπόψη της μορφώσεως ή των ειδικών γνώσεων που απαιτούνται για την εργασία καθώς και των ικανοτήτων και ιδιοτήτων του μισθωτού τις οποίες γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ο εργοδότης. Με τη διάταξη αυτή για την ευθύνη του εργαζομένου υιοθετείται η αρχή της υπαιτιότητας (αρ. 330 ΑΚ) που αποτελεί θεμέλιο της αστικής ευθύνης στο ισχύον σύστημα αποζημίωσης, με συνέπεια ο εργαζόμενος να υποχρεούται σε αποζημίωση του εργοδότη για τη ζημιά που προκάλεσε σ’ αυτόν κατά την εκτέλεση της εργασίας, υπαίτια, δηλαδή έστω και από ελαφριά αμέλεια, γιατί και ο εργαζόμενος οφείλει να εκπληρώσει την παροχή, όπως απαιτούν η καλή πίστη και τα συναλλακτικά ήθη. Αυτό δε γιατί η επίδειξη επιμέλειας, προθυμίας, πνεύματος συνεργασίας και εντιμότητας από τον εργαζόμενο έχει στη σύμβαση ιδιαίτερη σημασία, πίστεως που τη χαρακτηρίζουν. Το απαιτούμενο μέτρο επιμέλειας κρίνεται κάθε φορά από το είδος εργασίας, τυχόν ύπαρξη συμφωνίας για περιορισμό της ευθύνης, τις ικανότητες, τη μόρφωση και τις ειδικές γνώσεις που έχει ο μέσος εκπρόσωπος του συγκεκριμένου επαγγελματικού κύκλου, στις οποίες απέβλεψε κάθε φορά ο εργοδότης.

Η απαγόρευση του συμψηφισμού δεν ισχύει και όταν πρόκειται για απαιτήσεις του εργαζομένου που δημιουργούνται μεν στο πλαίσιο λειτουργίας της συμβάσεως εργασίας, αλλά δεν είναι μισθολογικής φύσεως. Τέτοιες απαιτήσεις θεωρούνται εκείνες ου έχουν χαρακτήρα αποκατάστασης, όπως η αποζημίωση που οφείλεται λόγω καταγγελίας της σύμβασης εργασίας ή λόγω μη αυτούσιας χορήγησης της ετήσιας άδειας αναπαύσεως, ή χρηματικού ελλείμματος που οφείλεται σε έλλειψη προσοχής και επιμέλειας του μισθωτού-διαχειριστή χρηματικού.

  1. Θεσμός προσωρινής σύνταξης

Ο θεσμός της χορήγησης προσωρινής σύνταξης ισχύει. Αυτό προβλέπεται από το άρθρο 29 Ν. 4387/16. Μέχρι την έκδοση οριστικής απόφασης συνταξιοδότησης λόγω γήρατος καταβάλλεται στους δικαιούχους μισθωτούς, το 50% του μέσου όρου των μηνιαίων αποδοχών του ασφαλισμένου μισθωτού κατά τους δώδεκα (12) μήνες ασφάλισης, που προηγούνται της υποβολής της αίτησης συνταξιοδότησης.

Για τους αυτοαπασχολούμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες και ΟΓΑ το 50% του μέσου μηνιαίου εισοδήματος των δώδεκα (12) τελευταίων μηνών ασφάλισης, που προηγούνται της υποβολής της αίτησης συνταξιοδότησης.

Η προσωρινή σύνταξη δεν μπορεί να υπολείπεται του ποσού που αντιστοιχεί στην Εθνική Σύνταξη που αντιστοιχεί σε είκοσι (20) έτη ασφάλισης (384,00 ευρώ).

Το ποσό της σύνταξης που καταβάλλεται στον ασφαλισμένο με την προσωρινή σύνταξη συμψηφίζεται με το ποσό της σύνταξης που προκύπτει μετά την έκδοση της οριστικής απονομής της σύνταξης.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here