Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου

Γαλάζιο μαντήλι!

Άλλοι γράφουν χιλιόμετρα, άλλοι γράφουν μίλια, είτε ναυτικά είτε όχι, εγώ γράφω καρεκλο-ώρες…

Σίγουρα δεν είμαι η μόνη…

Πνευματική η εργασία μου, πάνω σε μια καρέκλα, θέλω δε θέλω πολλές φορές διαλογίζομαι…

Άλλες φορές το αντιλαμβάνομαι, άλλες όχι, άλλες φορές με σκουντάνε οι γύρω για να ξυπνήσω…

Σήμερα είπα να ονειρευτώ εντελώς συνειδητά… Έτσι απλά επειδή έβαλα κάτι μέσα στο μυαλό μου, θέλω να το ζήσω νοερά πρώτα, μπας και καταφέρω και να πραγματοποιηθεί…

Είχα την παρότρυνση ενός φίλου.

Μου είπε: Αφού το θέλεις τόσο πολύ, κάτσε και ονειρέψου το…

Λες να τα καταφέρω έτσι; Αναρωτήθηκα…

Ονειρεύομαι, το λοιπόν, από το πρωί ένα γαλάζιο μαντήλι…

Ένα μαντήλι που το κουνάω μέσα στη χαρά και αλλάζω τα πάντα γύρω μου…

Αποχαιρετώ μ’ αυτό τον τρόπο  πρόσωπα και καταστάσεις, που με κρατάνε πίσω, που με κάνουν να αισθάνομαι βουλιαγμένη…

Φυσάει αεράκι δροσερό, δίπλα μου καταγάλανα νερά, εγώ χαμογελάω πλατιά και φεύγω βουτώντας μέσα τους…

Έτσι αφήνω πίσω από την πλάτη μου, πρόσωπα θλιμμένα, άλλα θυμωμένα ή απορημένα, πρόσωπα που δεν μπορούν να το χωνέψουν ότι άλλαξα, ότι τολμάω, ότι μπορώ γιατί το θέλω…

Με το που φεύγω γλιστρώντας μέσα στα αγαπημένα πεντακάθαρα νερά, αισθάνομαι ανακούφιση και δένω το γαλάζιο μαντήλι στο λαιμό μου…

Είναι το λάφυρό μου αυτό, από έναν κόσμο που δεν επέλεξα να ζω. Αυτό αντικατοπτρίζει τις ελπίδες που με κράτησαν τόσο καιρό σε εγρήγορση…

Αυτό το γαλάζιο μαντήλι θα με βοηθήσει από εδώ και μπρος να χαράξω άλλους δρόμους, διαφορετικούς, θα μου δώσει δύναμη να παλέψω…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.