Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου

Πάνω από την αγάπη….

Το ήξερα ότι την αγάπη μας δεν έπρεπε να τη δει το φως του ήλιου… Έπρεπε να περιμένει πάντα να σκοτεινιάσει για να ανθίσει… Την εξέθεσα στο φως κι αυτό ήταν το μεγάλο μου λάθος…

Σε έβλεπα πάντα όμορφη γιατί σε είχε διαλέξει η ψυχή μου… Σε υπέμενα όταν έλεγες παλαβομάρες, γιατί σκεφτόμουν ότι πρόκειται για άμυνα από την πλευρά σου…  Υπέμενα την κυκλοθυμία σου…

Εγώ όμως  δεν μπορούσα να δω με τίποτα άλλο παρά μόνο με τα μάτια της ψυχής μου… Γιατί αυτά σε διάλεξαν…

Τα μάτια αυτά ήταν παραμορφωτικοί φακοί όμως και όλα τα μετέτρεπαν σε εικόνες δικές μου…

Περπατούσες καλή μου κι εγώ νόμιζα ότι χόρευες… Μιλούσες κι εγώ άκουγα τραγούδια… Ακόμη και τα στραβά σου και τα άσχημά σου, εγώ κατάφερνα μ’ αυτά τα μάτια να τα βλέπω σαν ουρανούς και θάλασσες…

Κάθε βράδυ σου έλεγα καληνύχτα μέσα μου γιατί πάσχιζα να σε έχω ελεύθερη από την παρουσία μου και αποδεσμευμένη από τον κλοιό της ματιάς μου…

Σου έδινα χώρο, να αντιδράς, να εξαφανίζεσαι, να αρνείσαι, να εκδικείσαι μέσω εμένα…

Σκεφτόμουν ότι ίσως γι αυτό να ήρθες… Για να με κεράσεις από τη μαυρίλα της ψυχής σου… Να πάρω εγώ το αρνητικό φορτίο…

Να  σου στρώσω το δρόμο της φυγής σου και να πιστέψεις ότι υπάρχει και κάποιος που μπορεί να σε υπομένει και του αρέσεις ακόμη κι έτσι…

Πάνω από την αγάπη μου έλαμψε όμως το φως…

Κι εσύ τρόμαξες γιατί ήθελες σπηλιές και σκοτεινά μέρη, ήθελες συγκινήσεις απαγορευμένες, ερωτηματικά, ήθελες να σε παίζουν και να σε πονάνε…

Τώρα η  αγάπη μου στο φως του ήλιου, μετράει μόνη της τα λάφυρα…

Τις σκιές που άφησες, αλλά δεν μετανιώνει…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.