Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου

Ανοίγουμε την πόρτα μας!

Με πλησιάζει, τον βλέπω… Λαμποκοπάει, εκπέμπει καλοσύνη, εγκράτεια, φιλικότητα και αχνοφαίνεται μια αγνή ψυχή… Σίγουρα κουβαλάει και αρνητικά στοιχεία, όπως κι εγώ…

Είναι δική μου η απόφαση, για το αν θα παραμερίσω, ή αν θα ανοίξω την πόρτα για να μπει…

Κάθε καινούριο συναπάντημα στους δρόμους της ζωής μας, είναι μια ευκαιρία… Να περιφρουρήσουμε την κατάστασή μας, έτσι όπως έχει, χωρίς να δεχτούμε να την αλλοιώσουμε… Ή να  ανοίξουμε για να μπει στη ζωή μας, με όποιον τρόπο… Σε περίπτωση που πάρουμε θετική απόφαση, συνήθως ενστικτωδώς, και την ονομάσουμε «νέα σχέση», θα πρέπει να σκεφτούμε πολύ καλά το τι θα πει επικοινωνία…

Είναι μετρημένα τα βήματα… Το 100% της δυναμικής της καρδιάς μας να το ανασύρουμε και να το προσφέρουμε…

Έτσι όπως ανοίγουμε την πόρτα του σπιτιού μας για να φιλοξενήσουμε κάποιον, έτσι να ανοίξουμε και τις καρδιές μας…

Να προσέξουμε οι προθέσεις μας να είναι αγνές… Πιστέψτε με, πονάει όταν κάποιος εγείρει συναισθήματα στον άλλο, ενώ ο ίδιος πορεύεται με έναν τοίχο στην αγκαλιά  του. Να αναλογιστούμε ότι θα πρέπει πρώτοι να προσφέρουμε τα καλύτερα, απλόχερα, χωρίς δεύτερη σκέψη…

Ιερό πράγμα η επικοινωνία κι όταν επιλέγουμε μέσα από το καλάθι της ψυχής μας να προσφέρουμε τα καλύτερα στον απέναντι, δεν σημαίνει ότι φοράμε τη μάσκα του καλού…

Είναι μια ευκαιρία για εμάς πολύ σημαντική να σκύψουμε για να κοιτάξουμε, να αναγνωρίσουμε και να ξεθάψουμε το τι καλό κουβαλάμε μέσα μας…

Όσο το αναγνωρίζουμε αυτό, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχουμε στο να παγιωθεί στη συμπεριφορά μας…

Γι αυτό καλώς ήλθες νέε μου φίλε…

Κόπιασε να σε φιλέψω…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.