Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου

Φοβάσαι όταν μεγαλώνεις;

Μεγαλώνεις όταν η ψυχή σου έχει βαρύνει.

Όταν διαπιστώνεις ότι δεν έχεις κανέναν αυθορμητισμό πια.

Φοβάσαι τα πάντα, από τη σκιά σου μέχρι και το μικρότερο βήμα που καλείσαι να κάνεις…

Λόγω του φόβου, αγκυλώνεσαι και δεν κάνεις τίποτα… Κι έτσι χάνεις τα πάντα…

Αυτή η στατικότητα, η ακινησία,  η ζωή τρενάκι, που δεν κάνεις τίποτα για να την αλλάξεις, πολύ μου τη δίνει.

Θέλω να πετάξω, να φύγω, να κουνηθώ, να δώσω μια γροθιά σ’ αυτά που ζω…

Να δώσω με την κίνηση αξία στα πράγματα, γιατί θα ελπίσω πάλι… Θα πιστέψω ότι μπορεί και να γυρίσει ο τροχός.

Θέλω όμως να το κάνω έξυπνα… Πρωτότυπα και πιασάρικα. Να μην κινδυνέψω πολύ, να μην ρισκάρω πολύ, γι αυτό ψάχνω και την καλύτερη ιδέα…

Να σιγουρευτώ ότι το τέλος της διαδρομής θα είναι πετυχημένο…

Γιατί εγώ δεν μεγάλωσα ακόμη…

Και μπαααααααα δεν φοβάμαι καθόλου!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.