Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου

Θα ματώσω κατ’ επιλογήν!

Ναι μου λείπεις…

Αλλά έπρεπε να φύγω… Μου το επέβαλε η συνείδησή μου… Ξέρεις εδώ και χρόνια το κατάλαβα το burn out…

Έτσι διάλεξα κι εγώ τον δύσκολο δρόμο…

Όχι αυτόν της αρετής… Αλλά αυτόν της τιμωρίας…

Προτίμησα να επισπεύσω την κάθοδό μου στον πάτο του πηγαδιού  μια ώρα αρχύτερα… Γιατί είδα ότι εκεί όδευα ούτως ή άλλως…

Θα με τιμωρήσω, για την αχαριστία μου…

Για όλα όσα κατέκτησα με κόπο, με μεράκι,  με αγάπη, αλλά επέτρεψα να με ξεβράσει  σαν ναυαγό σε ένα νησί  ανυπαρξίας, απραξίας, αδιαφορίας…

Τώρα θα ματώσω κατ’ επιλογήν…

Θα τιμωρηθώ ευεργετικά, γιατί μου αξίζει πραγματικά αυτό…

Ώστε όταν επιστρέψω, αν μου το επιτρέψεις, να αντικρύσω ξανά στον καθρέφτη μου αυτό που θαύμαζα, αυτό που άξιζε…

Είμαι εδώ λοιπόν, αλλά εγώ είμαι άνθρωπος ασυνήθιστος, δεν θα καλέσω για βοήθεια, δεν θα ανάψω φωτιά για να με βρουν τα ελικόπτερα…

Πρέπει να κάτσω εδώ… Για πολύ ακόμη….

Μέχρι να έρθει η ώρα που πραγματικά θα  είμαι έτοιμη να εκτιμήσω όλα όσα ο κόπος μου, η τύχη, η ίδια η ζωή, μου χάρισαν απλόχερα, αλλά εγώ έρμαιο των κυμάτων αποσκίρτησα…

Ναι μου λείπεις…

Αλλά πρέπει να αναπροσδιοριστούμε…

Να βρούμε τις χαμένες αξίες μας… Να βρούμε ξανά την ψυχή μας και τη δύναμη να παλέψουμε το θεριό…

Ναι μου λείπεις…

Αλλά πιο πολύ απ’ όλα μου λείπει η αξιοπρέπειά μου, μου λείπει το χαμόγελο αυτού που προσπάθησε πολύ και πέτυχε έστω και τα λίγα, μου λείπει να  βιώσω ξανά τη λαχτάρα για το ξεκίνημα κι όχι το βούλιαγμα στη λάσπη…

Σου ζητώ συγνώμη μέσα από την ψυχή μου, γιατί μαζί με τη δική μου κάμψη τράβηξα κι εσένα σ’ έναν κόσμο που δεν μας έπρεπε…

Ναι μου λείπεις… Αλλά περισσότερο  και εντελώς απελπισμένα μου λείπει ο εαυτός μου όπως τον ήξερα και τον καμάρωνα…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.