Θυμός ή πίκρα;;;; Πολλές φορές αναρωτιέμαι τι με διακατέχει… Αναρωτιούνται κι οι άλλοι αν θυμώνω και εκπλήσσονται κιόλας που δεν βλέπουν να αντιδρώ μ’ αυτόν ή με κάποιον άλλον τρόπο…

Το σκέφτηκα πολλές φορές και καταλήγω ότι πικραίνομαι μεν, αλλά χωρίς να έχω τη δυνατότητα (ή να θέλω) να θυμώσω με κανέναν…

Όλο αυτό γιατί νομίζω ότι αυτοί που θυμώνουν κατά βάθος δεν μπορούν να καταλάβουν τους άλλους ή τη διαφορετικότητά τους από τους γύρω τους…

Έτσι, λοιπόν, εγώ πικραίνομαι και η πίκρα μου προστίθεται. Μπορεί να μην το δείχνω, διαμορφώνομαι όμως σύμφωνα με αυτή την πίκρα που μένει και προστίθεται. Αργότερα διαμορφώνω ανάλογη συμπεριφορά και κατ’ επέκταση σιγά σιγά απαγκιστρώνομαι ψυχικά… Κι αυτό είναι χειρότερο. Με ένα θυμό, ξεσπάς, κάνεις θόρυβο και ύστερα από λίγο το ξεχνάς! Τι είναι άραγε χειρότερο; Να θυμώνεις, ή να πικραίνεσαι; Μάλλον χειρότερο στη δεύτερη περίπτωση, γιατί ο άλλος ανυποψίαστος δεν αντιλαμβάνεται τι διεργασίες περνάς και μια μέρα στα ξαφνικά μένει με την απορία… Διαπιστώνει απλώς την απουσία σου (ψυχική ή κυριολεκτική)…

Φυσικά υπάρχει λόγος για όλα αυτά… Είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να φροντίζουν οι άλλοι τη συμπεριφορά τους απέναντί μας, χωρίς να χρειάζεται να το απαιτούμε…

Γεωργία Φωτιάδου

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.