Ήρθα… Ένα χρόνο το απέφευγα…

Από τη στιγμή που πάτησα το πόδι μου γέμισα με θλίψη…

Πολλά τα περιστατικά.

Να βλέπεις το γονιό σου να μετακινείται μόνο με το ΠΙ…

Ο άστεγος να  κοιμάται στη Δημοτική Αγορά στο παγκάκι…

Το κυκλοφοριακό κομφούζιο…

Η αγένεια των ανθρώπων στο δρόμο και στις συναλλαγές τους…

Τα τρία τέταρτα της ώρας που χρειάστηκα στα ΕΛΤΑ για να στείλω κάτι και έφυγα μούσκεμα στον ιδρώτα και μέσα στα νεύρα, αναφωνώντας «Καλά που έφυγα»…

Η εκβιαστική ΔΕΗ…

Τα προβλήματα που άφησα πίσω μου με περίμεναν πίσω από την πόρτα και χασκογελούσαν…

Ήρθες πάλι βρε??? Χεχεχε Θα σου δείξουμε εμείς….

Το φεγγάρι πάνω απ’ τη θάλασσα, το αγαπημένο μου μπαράκι, οι δρόμοι, η πόλη μου, οι φίλοι μου, οι εγκάρδιες συναντήσεις, το υπέροχο αυτό φως γύρω μου, η αγάπη μου για όλα αυτά ξεπήδηξε μέσα από την ψυχή μου…

Ανοιχτές πληγές παντού, σε ό,τι άσχημο, αλλά και σε ό,τι όμορφο άφησα πίσω μου…

Μισή εκεί, μισή εδώ…

Παράλληλες πραγματικότητες…

Κάπου αλλού χορεύει και τραγουδά μια  άλλη διάσταση γεμάτη αναμνήσεις, όμορφα λάθη, ελκυστικές αβεβαιότητες, υπέροχα πάθη…

Κλείνω τα μάτια, αλλάζω δρόμους, μπλοκάρω σκέψεις, βάζω παρωπίδες…

Δεν αλλάζουν οι άνθρωποι.

Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια…

Αλλά ούτε τρόπο που κοιτάνε…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.