Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου

Συγνώμη!

Είναι καταπληκτικό να αναθεωρείς πράγματα που είχες μέσα στο μυαλό σου παγιωμένα, σκαλωμένα…

Ζούσες με το «νομίζω» και το «δε νομίζω»…

Και ήρθε η δύσκολη στιγμή στη ζωή μου, ή ας ακριβολογήσω, η δύσκολη στιγμή που εγώ η ίδια  προκάλεσα να έρθει…

Και διαπιστώνω ότι ήμουν λάθος…Λάθος στις εκτιμήσεις μου για τους δικούς μου ανθρώπους…

Δεν επένδυα στους ανθρώπους μου, γιατί δεν πίστευα σ’ αυτούς καθόλου…

Και στο όνομα της «περηφάνιας» μου δεν τους έδινα καν την ευκαιρία να με διαψεύσουν…

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι δεν γνώριζαν την εσωτερική «απιστία» μου… Μόνη μου τη βίωνα και αναστέναζα κιόλας που τη βίωνα… Ζητώ συγνώμη λοιπόν…

Συγνώμη  που σας όρθωσα τοίχο, συγνώμη που σας κατηγόρησα για αδιαφορία, συγνώμη που χώθηκα στο μικρόκοσμό μου και λίμνασα μέσα στην αβεβαιότητά μου για εσάς… Συγνώμη για την υπεροψία μου…

Συγνώμη που δεν σας επέτρεψα να με αγαπήσετε όσο θέλατε και μπορούσατε!!!

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.