Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου

Πάρε τη ζωή χαλαρά…

Πάρε τους ανθρώπους επίσης χαλαρά…

Δες τι θες εσύ αποκλειστικά και κάντο…

Εντάξει δε λέμε ότι δεν θα υπολογίσεις και τις ανάγκες των δικών σου, των οικείων σου κ.λπ., αλλά εφόσον τα όριά σου φτάνουν ως εκεί που δεν διαταράσσουν τα όρια του γείτονα, είσαι τζετ…

Όλα είναι θέμα δημοκρατίας, ισονομίας κ.λπ.

Κι αν χάσεις και κανένα πενηντάρικο μην θλίβεσαι…

Πάρτο χαλαρά κι αυτό… Άλλωστε δεν έχασες ψυχή…

Τώρα βέβαια δεν θάλεγα το ίδιο για τις ψυχές που χάνονται…

Εκεί οκ, αφού πρέπει κι έτσι το φέρνει η ζωή ή  το απαιτεί η δημοκρατία, ντέφι να γίνει…

Θα κλάψω θα κλάψω θα πεινάσω, που λέει και η διαφήμιση…

Αλλά θα σεβαστώ απόλυτα το τι επιτάσσει το πρέπει των ορίων, το πρέπει της ίδιας της ζωής…

Εγώ απλά θα συνεχίσω έτσι…

Να αγωνίζομαι τίμια και οριοθετημένα πάντα…

Να ονειρεύομαι…

Να ζητάω από το Θεό, γιατί μόνο απ’ αυτόν έχω το δικαίωμα να ζητάω κάτι…

Να γελάω, αλλά και να κλαίω…

Για ό,τι χάνω, για ό,τι κερδίζω…

Να αποχαιρετώ με αγάπη…

Όλα τα άλλα είναι τσόφλια, που έλεγε κάποτε και η εξαδέλφη Πέπη…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.