Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου

Γράφτηκε το 2015!

30 χρόνια ολόκληρα είχα να ακούσω το σχολικό κουδούνι να χτυπάει για μένα…

Ποδιά δεν φόρεσα, αφού καταργήθηκε, αλλά τετράδια πήρα όπως κι ένα μολύβι με γαλάζια φουντίτσα…

Έτσι για το καλό της σχολικής χρονιάς…

Να έχω μαζί μου στο θρανίο μου λίγο χρώμα θαλασσινό…

Γύρω μου μαθητές όλων των ηλικιών, αλλά οι περισσότεροι άνω των πρώτων άντα…

Κι έτσι δεν αισθάνομαι καθόλου παράταιρη… Όλοι μας οπαδοί της δια βίου μάθησης, μαζευτήκαμε για να πάρουμε δίπλωμα …τη νύχτα…

Άλλοι γιατί πρέπει να εργάζονται, άλλοι επειδή κάποτε απέτυχαν, ενώ άλλοι (όπως κι εγώ) επειδή δεν επαναπαύονται…

Όσοι με κοιτάζουν στραβά ή παραξενεμένοι που μαθαίνουν τα 3ετή σχέδιά μου, δεν τους δίνω σημασία καν…

Όσο για τα ίδια μου τα παιδιά, μετά το πρώτο σοκ που υπέστησαν, κατά βάθος επικρότησαν που ζήλεψα τα θρανία τους και τα διαλείμματά τους…

Όσο για τους καθηγητές, αν και είναι νωρίς ακόμη για να εκφέρω γνώμη…

Βλέπω ότι συνειδητά βρίσκονται εκεί, τιμούν πραγματικά αυτό που κάνουν…Αυτοί είναι άλλωστε εκτός από εκπαιδευτές και εμψυχωτές…

Και χαίρονται που είναι εκεί για να στηρίξουν όλους αυτούς που δίνουν δώρο στον εαυτό  τους τη δεύτερη αυτή ευκαιρία. 

 Γιατί ποτέ δεν είναι αργά…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.