Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου

Οι γκραφιτάδες

Ένας τοίχος γεμάτος με μουτζούρες γκράφιτι. Γκράφιτι σε όλα τα χρώματα…

Χορεύουν μπρος στα μάτια  μου όποτε περνάω από διάφορα σημεία της πόλης.

Κάθε φορά λοιπόν  σκέφτομαι, ότι οι γκραφιτάδες με νοιάζονται, όταν γράφουν  στους τοίχους «γιατί;» και σκιτσάρουν ή μουτζουρώνουν για μένα…

Ανέκαθεν αυτή η λέξη με τυραννάει… Από μικρό παιδί δεν μπορούσα να χωνέψω πολλά πράγματα και ήμουν όλο με το «γιατί» στο στόμα…

Τόσους και άλλους τόσους διαλόγους έχω κάνει με το μέσα μου…

Διαλόγους αποφασιστικούς, όπως: «Όλα παιδάκι μου δεν εξηγούνται με τη λογική τη δική σου, ή αυτή που υποτίθεται ότι κυκλοφορεί ανάμεσά μας…»

Διαλόγους παρηγορητικούς: «Παιδάκι μου καλό, ηρέμησε… θα σου φέρει ο χρόνος τις απαντήσεις που αναζητάς….»

Ή ενίοτε αφοπλιστικούς: «Καλό μου, χρυσό μου, χώνεψέ το επιτέλους… Απλά είναι έτσι, μην ρωτάς συνέχεια και στενοχωριέσαι… Δεν υπάρχουν απαντήσεις…»

Και αναγκάστηκα να συμπληρώνω και το «Όσο αναρωτιέσαι εσύ, άλλο τόσο αναρωτιέται κόσμος και ντουνιάς…»

Και τώρα δα σκέφτομαι μήπως δημιουργώ κι εγώ η ίδια μου «γιατί» ή δυο μάτια που κλαίνε γύρω μου…

Θα πω στα παιδιά να γράψουν έναν άλλο τοίχο, σε δρόμο με πέραση, που να έχει απαντήσεις σε κάθε «γιατί», ή να ζωγραφίσουν δυο όμορφα μάτια που να γελάνε κι όχι να κλαίνε, μήπως και σταματήσει ο διάλογος αυτός…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.