Είναι κι εκείνες οι μέρες, που νιώθεις πως χάνεται το φως. Που γυρνάς το κεφάλι και είναι παντού σκοτάδι. Που θέλεις, αλλά δεν μπορείς. Που σφίγγεις την καρδιά σου για να μη γίνει χίλια κομμάτια. Και μετά, αχ μετά, πόσο δύσκολο θα σου είναι να σκύψεις για να τη μαζέψεις. Για να τη βάλεις πάλι στη θέση της. Για να της μάθεις ξανά να χτυπά κανονικά. Τικ… τακ…

Είναι κι εκείνες οι βραδιές, που τα μάτια σου ταξιδεύουν εκεί όπου ποτέ σου δεν πήγες. Σε μέρη όπου δεν περπάτησε ανθρώπου πόδι. Μοναχά ψυχές φτερούγισαν για λίγο και μετά πάλι… τίποτα.

Υπάρχουν βραδιές που κρυώνεις, τρέχεις. Η μοναξιά είναι ανελέητη μαζί σου. Κι εσύ δεν μπορείς να τη διαχειριστείς.

Είναι φορές, που οι σκέψεις σου είναι ζητιάνες στο ίδιο σου το σώμα. Αλλά που εσύ, δεν έχεις ούτε μία πεντάρα να τις πετάξεις για να σωπάσουν το μουρμουρητό τους.

Είναι κι εκείνες οι ατελείωτες μέρες, οι βασανιστικές νυχτιές, που η καρδιά σου δεν κάνει κανένα θόρυβο. Στέκει ακίνητη και περιμένει. Κι εσύ, σκύβεις το κεφάλι. Θέλεις να την ακούσεις, αλλά πια δεν μπορείς. Τικ… τακ…

Και κάποιες νύχτες, που είναι απλά και μόνο πολύ σκοτεινές. Και μερικές, που φέγγει τόσο πολύ το φεγγάρι, που τα μάτια δεν αντέχουν στο τόσο πολύ φως.

Υπάρχουν όμως κι εκείνα τα βράδια, που κάνουν τις καρδιές να περιμένουν με ανυπομονησία για να φεγγαρολουστούν.

Είναι κι εκείνες οι στιγμές, που τα μάτια μιλάνε μόνο με τη σιωπή. Αλλά που εκείνη πονάει μέχρι το κόκαλο. Που βγάζει μαχαίρι και το μπήγει βαθιά.

Είναι φορές που κάποια χείλη λένε λόγια που δεν υπάρχουν γραμμένα πουθενά. Σε κανένα βιβλίο του κόσμου. Που κανένας σοφός δεν μπορεί να τα ερμηνεύσει.

Και κάποιες μέρες, υπάρχουν πολλές φορές φώτα γύρω μου, που όμως εγώ δεν μπορώ να τα δω. Που προσπαθώ να τ’ αγγίξω, αλλά παντού είναι σκοτάδι. Και τότε φοβάμαι… Δεν ξέρω τι! Όμως έχει σκοτάδι κι ενώ ξέρω πως παντού γύρω μου είχε φώτα, εγώ δε βλέπω… φοβάμαι…

Σηκώνομαι στις μύτες των ποδιών μου και προσπαθώ να το ακουμπήσω με τ’ ακροδάχτυλα. Λίγο… μόνο λίγο και για λίγο! Και είναι φορές που το καταφέρνω. Όμως αν το λίγο γίνει πολύ, τότε καίγομαι. Και κάνω ένα βήμα πίσω. Για να αρχίσω πάλι από την αρχή.

Πάλι και πάλι και πάλι και…

Είναι κι εκείνες οι μέρες που λάμπει ο ήλιος και τον κοιτάζω και κάτι μου ψιθυρίζει…

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.