Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Κάπου πρέπει να καταλήξουμε, δεν μπορούμε να είμαστε θύματα κακοποιών και κατηγορούμενοι συγχρόνως από την άλλη επειδή πήραμε τα μέτρα μας να μη ξαναπέσουμε θύμα των κλεφτών και ληστών, που δεν χαρίζουν τίποτα στο πέρασμά τους. Κάθε μέρα το αστυνομικό δελτίο αναφέρει ανατριχιαστικές περιπτώσεις κακοποίησης γέρων και ανικάνων να βασανίζονται βαναύσως και σε πολλές περιπτώσεις να θρηνούμε θύματα. Βέβαια όλοι ξέρουμε το αποτέλεσμα μετά την σύλληψη των κακούργων, ότι θα ανακριθούν, θα απολογηθούν και θα καταδικαστούν σε πέντε μήνες φυλακή και μετά θα βγουν πάλι στο κλαρί και θα συνεχίσουν την δράση τους με τις ευλογίες της Δικαιοσύνης να το ξανακάνουν. Αυτό το σημειώνω, διότι η Δικαιοσύνη δεν τους λέει, ότι σε περίπτωση αν επαναλάβουν την δράση τους και ξανά συλληφθούν θα έχουν τετραπλάσια ποινή.

       Δεν γίνεται όμως κάτι τέτοιο και οι κακούργοι δικάζονται και καταδικάζονται σε πολύ ελαφριά τιμωρία σαν ευυπόληπτοι πολίτες και τιμωρούνται εκείνοι που υπερασπίστηκαν την ζωή και την περιουσία τους από τους παλιανθρώπους.

      Θέλουμε δεν θέλουμε μια ημέρα και μάλιστα πολύ κοντά, η Πολιτεία θα αναγκαστεί να δώσει το δικαίωμα της οπλοφορίας στα επαναλαμβανόμενα περιστατικά και κατά την γνώμη  μου, είναι η πιο ενδεδειγμένη λύσης, αντί να τους κυνηγάει η αστυνομία, αντί να δικάζουν κούφιες υποθέσεις οι δικαστικοί και να τους πληρώνω εγώ το θύμα των κακοποιών και της Δικαιοσύνης και να επικαλούνται χίλια δυο ελαφρυντικά, ότι το έκανε για το παιδί του κλπ.

Η φωνή μου είναι μόνο μία κραυγή απελπισίας, αλλά σύντομα ο κάθε καλός νοικοκύρης θα λάβει τα μέτρα του έστω και με τη κυνηγετική καραμπίνα του  θα ΑΥΤΟΑΜΥΝΘΕΙ, βάσει του νόμου  περί Αυτοαμύνης, που ισχύει από τα αρχαία χρόνια και έχουμε πολλά παραδείγματα.

     Δεν πρόκειται να γίνουν παρεξηγήσεις, διότι αν κάποιος πυροβολήσει τον μπατζανάκη του, αυτό σημαίνει, ότι ο μπατζανάκης δεν θα είναι τόσο βλάκας να κάνει επίσκεψη στον μπατζανάκη του στις δώδεκα τα μεσάνυχτα.

      Μέχρι στιγμής έχουμε λίγα περιστατικά αυτοάμυνας, αλλά πολλές ταλαιπωρίες των αυτοαμυνομένων από τραβήγματα με την αστυνομία και την δικαιοσύνη.

      Κάτι πρέπει να κάνει η Πολιτεία για την δική της αξιοπρέπεια και να δώσει δικαίωμα στους φρουρούς των επιχειρήσεων που πέφτουν πολύ συχνά θύματα ληστρικών επιθέσεων, να οπλοφορούν για να προστατέψουν την περιουσία του επιχειρηματία, που είναι Εθνικός πλούτος και η καταστροφή του θα προκαλέσει ανεργία την οποία θα επιβαρυνθεί το Δημόσιο.

      Όλα αυτά κάποτε θα λυθούν, αλλά προς το παρόν θα θρηνήσουμε πολλά θύματα.

      Έζησα στην Ελβετία για αρκετό καιρό, εκεί δεν οπλοφορούν οι αστυνομικοί, αλλά όταν σε πιάσουν για ληστεία, άλλο δεν θα σταθείς στα πόδια σου και αν πυροβολήσεις εναντίον αστυνομικού, έχεις εξασφαλίσει τα ισόβια.

      Δεν λέω τίποτα για την Αμερική, που σχεδόν όλοι οπλοφορούν και εγώ ακόμη είχα πιστόλι και ποτέ δεν βρέθηκε να με ενοχλήσει άνθρωπος.

      Βέβαια γίνονται παρεκτροπές από την οπλοχρησία, συνήθως από παιδιά στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, αλλά αυτό είναι θέμα άλλης μορφής παραβατικότητας και δεν πρέπει να την συγχέουμε με την ληστεία.

      Τέτοια ληστεία, όπως στην Ελλάδα, είναι πολύ περιορισμένη στην Αμερική, επειδή υπάρχει πίσω από το ταμείο το πιστόλι.

      Και εάν ξαπλώσεις τον ληστή μπροστά στο ταμείο, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς όπως εδώ στην Ελλάδα και σε πολλές περιπτώσεις βραβεύεσαι από την αστυνομία για την πράξη σου.

      Δεν εννοώ να γίνει και η Ελλάδα Τέξας, αλλά να μην καταδιώκονται εκείνοι που υπερασπίζονται την ζωή και τα υπάρχοντά τους, διότι η κατάσταση έχει ξεφύγει από τα όρια της.

      Κάθε μέρα και περισσότερο θρασείς γίνονται οι εγκληματίες, επειδή το έδαφος, δηλαδή η δικαιοσύνη μας είναι πιο ελαστική, που οι κακούργοι, ούτε που νοιάζονται αν θα συλληφθούν και θα καταδικαστούν  και βρίσκουν ότι η Ελλάδα είναι το ιδανι-κότερο κράτος να κάνεις εγκληματική σταδιοδρομία.

     Γι’ αυτό και έχουν πλημμυρίσει την Ελλάδα πάσης φύσεως καθάρματα, που θρασύτατα δηλώνουν, ότι προτιμούν τις ελληνικές  φυλακές από κάθε άλλη χώρα.

     Όσο για τα θύματα ζούνε με τον φόβο μιας καινούριας επιδρομής, όταν ο κακούργος θα βγει από την φυλακή μετά έξι μήνες.

     Ειλικρινά λυπάμαι για την κατάντια της Πατρίδας μου, διότι ζούμε σε έναν ακήρυχτο πόλεμο με θύματα ανθρώπους ανίκανους σε μεγάλη ηλικία, επειδή είναι εύκολα θύματα για τους κακοποιούς.

     Πόσο ενδιαφέρεται το κράτος μετά που θα βασανιστούν οι άνθρωποι αυτοί; Και ποιός θα τους παρηγορήσει, ότι δεν θα ξαναζήσουν τις ίδιες φρικιαστικές στιγμές να μαρτυρήσουν που έχουν καταχωνιασμένες τις λίγες οικονομίες τους;.

     Ασφαλώς κανείς.

     Η μόνη τους παρηγοριά είναι η καραμπίνα, το μαχαίρι και η γροθιά τους.

     Λίγοι είναι εκείνοι που τα καταφέρνουν με τα χέρια, αλλά η πλειονότητα καθαρίζει με την καραμπίνα, το μαχαίρι και την γροθιά.

     Και το κακό είναι πιο πολλοί υποστηρικτές βγαίνουν για τον παλιάνθρωπο παρά για το θύμα που αντιστάθηκε νόμιμα να υπερασπιστεί τη ζωή του και την περιουσία του.

     Πρέπει η ίδια η κοινωνία να καταλάβει, ότι μόνο η αστυνομία δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της, για πολλούς και διαφόρους λόγους και η ίδια με την αλληλεγγύη της να θωρακιστεί με ότι μέσον νομίζει, ότι θα αναχαιτίσει αυτήν την λαίλαπα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια.

     Υπάρχει ο νόμος της Αυτοάμυνας, αλλά ποτέ δεν μπήκε σε λειτουργία για τα θύματα των κακοποιών, που αντιστάθηκαν με οποιοδήποτε μέσον μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν τους ληστές και τους κακούργους.

     Κρίμα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.