Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Όταν γύρισα στην Ελλάδα μετά από σαράντα χρόνια, πολλά πράγματα μου φάνηκαν παράξενα, πέρα από τα παράξενα που ήξερα πριν ξενιτευτώ. Άκουσα σχεδόν όλοι να μιλάνε αγγλικά, βέβαια όχι αγγλικά, αγγλικά, αλλά καταλάβαινες, ότι δεν ήταν ελληνικά.

         Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ήταν ο αχθοφόρος που προσφέρθηκε να κουβαλήσει τις βαλίτσες μου μέχρι το ταξί και μου είπε φάϊβ ντόλαρς πλίϊζ πέντε δολάρια παρακαλώ, που του τα έδωσα νομίζοντας, ότι ήταν ο ταξιτζής και τα ζήταγε προκαταβολικά, μη τυχόν και του έκανα παζαρλίκια μετά τη διαδρομή. Όταν μπήκα στο ταξί είδα άλλον οδηγό και τον ρώτησα τι έγινε με τον άλλον;

       Δεν είναι ταξιτζής αυτός, είναι ταξιτζής μαϊμού.

–      Ένα λεπτό του είπα περίμενε να διαπιστώσω κάτι, κατέβηκα από το ταξί και έτρεξα να προλάβω τον  ταξιτζή μαϊμού, αλλά είχε εξαφανιστεί.

–     Και μου φαινόταν σωστός άνθρωπος, μέχρι που μου είπε θένκιου όταν πήρε τα λεφτά.

      Όταν γύρισα πίσω είπα στον ταξιτζή, έτσι ελεύθερα κυκλοφορούνε οι μαϊμούδες στην Ελλάδα;

–     Και να ήτανε μόνο αυτός, εδώ στην Ελλάδα οι μισοί και παραπάνω είναι μαϊμούδες.

      Για να φαντασθείς την περασμένη εβδομάδα πήρα κλήση από αστυνομικό μαϊμού μια κλήση μαϊμού που την πλήρωσα αμέσως για να αποφύγω τα τρεχάματα.

     Αυτό με έβαλε σε υποψίες και κοίταζα από το παράθυρο να δω καμιά μαϊμού ή κάνα λιοντάρι ή κάνα ελέφαντα, διότι τα λεγόμενα του ταξιτζή με γέμισαν αμφιβολίες, ότι την Ελλάδα την κατέκτησαν τα ζώα της ζούγκλας, μιας και η Ελλάδα είναι λίκνο πολιτισμού και τα ζώα της ζούγκλας ήρθαν εδώ και ενανθρωπίστηκαν;

      Τέλος όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο έτρεξαν δύο με στολές και άρπαξαν τις βαλίτσες να τις κουβαλήσουν μέσα στο ξενοδοχείο και όταν πλήρωσα τον ταξιτζή και οι άλλοι δύο μου είπαν φάϊβ ντόλαρς, τους κοίταξα κάπως παράξενα και για να είμαι σίγουρος ότι δεν ήταν μαϊμού χάιδεψα τον έναν μήπως ήταν μαϊμού και είχε ξυριστεί.

–    Τι κοιτάζεις μπάρμπα; Αν είμαι μπάνικος; με ρώτησε εκείνος.

–    Α μιλάτε ελληνικά; Τους ρώτησα.

–    Και τι μας πέρασες; για μαϊμούδες; Μου απάντησαν.

–    Ναι έτσι μου είπε ο ταξιτζής. Αλλά δεν βλέπω κανένα σημάδι από μαϊμού.

      Σε λίγο όταν πήγα στο γκισέ και συζητούσα για το δωμάτιο, ήρθε ένας τύπος δίπλα μου και είπε στον υπάλληλο δώσε μου το ημερολόγιο.

      Αντί όμως για το ημερολόγιο υπάλληλος του έδωσε διακόσια ευρώ και ο τύπος τα άρπαξε και έφυγε.

      Έμεινα εμβρόντητος και την απορία μου την έλυσε ο υπάλληλος, που μου είπε είναι εφοριακός, αλλά μάλλον είναι μαϊμού, αφού δεν κοίταξε το ημερολόγιο και έφυγε.

      Τρείς μήνες έμεινα στην Ελλάδα και αυτά που είδα δεν περιγράφονται, όχι επειδή δεν τιμούν την Ελλάδα, αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που η ατιμία τιμωρείται μένω έκθαμβος από την παρανομία στην Ελλάδα, που δεν ξέρεις ποιος είναι άνθρωπος και ποιος μαϊμού.

     Είχα να τακτοποιήσω κάτι κληρονομικά και μου χρειάστηκα έναν δικηγόρο, αλλά οι δικοί μου, μου συνέστησαν να μη πέσω σε κάνα μαϊμού δικηγόρο.

      Αυτό με έβαλε σε υποψίες και ζήτησα όλα τα διπλώματα και πτυχία του δικηγόρου που διάλεξα και όταν το είπα στους δικούς μου, ότι βρήκα έναν πραγματικό δικηγόρο, γέλασαν και μου είπαν και οι μαϊμού δικηγόροι έχουν τα πτυχία τους και τα διπλώματα.

      Σε όσες υπηρεσίες πήγα στην πολεοδομία, συνάντησα υπάλληλους μαϊμού στα νοσοκομεία γιατρούς μαϊμού, στα δικαστήρια δικαστικούς μαϊμού, στο τμήμα αστυνομικούς μαϊμού και στη βουλή πολιτικούς μαϊμού.

     Το μόνο  που δεν κατάφερα να συναντήσω μια γνήσια μαϊμού στη ζούγκλα που λέγεται Ελλάδα.

     Δεν ξέρω αλλά για να υπάρχει αυτό το φαινόμενο νομίζω φταίει η δικαιοσύνη, τιμωρεί αυτούς τους παραβάτες με πολύ ελαφρές τιμωρίες, που σε έξι μήνες τιμωρία βγαίνουν απ’ τη φυλακή και αλλάζουν επάγγελμα μαϊμού.

     Μόνο άμα βρεθεί κάνας δικαστικός λιοντάρι και τους μαζέψει όλους αυτούς τους μαϊμούδες και τους ρίξει καμιά εικοσαριά χρόνια τον καθένα, μόνο τότε θα περιοριστεί  το φαινόμενο οι μισοί έλληνες να είναι μαϊμούδες.

    Η κατάσταση είναι απελπιστική, όταν βλέπω άνδρες με τατουάζ σε όλο τους το σώμα με χαρακτηριστικά πάνθηρα, ή τίγρης, νομίζω ζω σε ζούγκλα και εξαίρεση αποτελούν μερικοί σοβαροί με σακάκι και πανταλόνι, και καμιά με φουστάνι, ανάμεσα σε εκείνες που κυκλοφορούν με κουρελιασμένα μπλούτζιν και με πράσινα μαλλιά.

      Κάθομαι και σκέφτομαι την κατάντια της Πατρίδας μου, που την άφησα έναν κήπο και την βρίσκω μια ζούγκλα.

     Θα προσπαθήσω να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα και καταλήγω, στην παγκόσμια εξέλιξη, ότι εμείς δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την παγκόσμια πορεία, που λόγω της ελευθερίας, γίνεται κατάχρησή της και αντί να πάμε μπροστά να εξευγενιστούμε γινόμαστε ζώα, όπως ο αρχάνθρωπος  και αντί να εξελιχτούμε σε ανώτερο επίπεδο από τα ζώα τείνουμε να κατεβούμε και πιο χαμηλά από αυτά, όχι λόγο ζωοφιλίας αλλά λόγο κουταμάρας και βλακείας.

     Όποιος δεν με πιστεύει, ας έρθει μια βόλτα στην ζούγκλα που λέγεται Ελλάδα.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.