Θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία

    0

    Φέτος, συμπληρώνονται 150 χρόνια από το θάνατο του Ανδρέα Κάλβου, του ποιητή που μας έμαθε ότι «θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Ο Ανδρέας Κάλβος γεννήθηκε στη Ζάκυνθο (1792) και αργότερα μετακόμισε στο Λιβόρνο (Ιταλία), το οποίο ήταν μία σημαντική ελληνική αποικία. Στην Ιταλία ο Κάλβος μυήθηκε τόσο στην ελληνική όσο και στην ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Σίγουρα η συνάντηση με τον Ελληνό-Ιταλό ποιητή Ούγκο Φόσκολο, για τον οποίο ο Κάλβος καταλήγει να εργάζεται ως γραμματέας, υπήρξε καθοριστικής σημασίας για την πνευματική εξέλιξη του ποιητή. Το 1824, στη Γένοβα, και το 1826, στο Παρίσι, ο Κάλβος δημοσιευθεί αντίστοιχα δύο μεγάλες ποιητικές συλλογές του, τη Λύρα και τα Λυρικά.

    Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα, όπου δίδαξε για λίγο στην Ιόνιο Ακαδημία. Απομονωμένος από τους άλλους, το 1852 αποφασίζει να πάει στην Αγγλία και εκεί, «εις ξένην γην», βρίσκει το θάνατο (1869), γεγονός που ο ίδιος ο ποιητής είχε την ελπίδα ότι συνέβαινε στην πατρίδα του (βλ. την ωδή «Ο φιλόπατρις»). Τα οστά του παρέμειναν στην Αγγλία μέχρι το 1960, το έτος κατά το οποίο μεταφέρθηκαν με όλες τις απαραίτητες τιμές στη Ζάκυνθο.

    Όσον αφορά το λογοτεχνικό ύφος του Κάλβου, είναι σαφώς επηρεασμένο από την λυρική ποίηση της αρχαίας Ελλάδας. Η νηφαλιότητα της φόρμας δεν εμποδίζει, ωστόσο, την έκφραση του ρομαντικού πάθους. Η γλώσσα του είναι ιδιόμορφη, μέχρι το σημείο που θεωρήθηκε ακόμη και ως «αντιποιητική».

    Ο Κάλβος τροποποιεί τα λόγια του Έλληνα της εποχής του σύμφωνα με τη μορφολογία της κλασικής γλώσσας, καθιερώνει τα δικά του μοντέλα και αφήνει τα λόγια χωρίς συμβιβασμό. Το ύφος του είναι ανυψωμένο, μεγαλοπρεπές, λυρικό και, ταυτόχρονα, επικό. Κατά τη σύνταξη των ποιημάτων του, ο Κάλβος  χρησιμοποιεί μια σκηνή πέντε στίχων, όπου οι τέσσερις πρώτοι είναι επτασύλλαβοι και ο πέμπτος, πεντασύλλαβος.

    Μεταξύ των ωδών του, η πρώτη, «Ο φιλόπατρις», είναι ένας ύμνος στη Ζάκυνθο και ο τρίτη, «Εις θάνατον» αφιερώνεται στο θάνατο της μητέρας του. Αυτές είναι, χωρίς αμφιβολία, οι δύο μεγάλες αγάπες εκείνων που στερήθηκαν στη ζωή, την πατρίδα και τη μητέρα τους.

    Έλληνας της Διασποράς, ο ποιητής μας έζησε στο εξωτερικό και εξομοιώνει στοιχεία από τα πιο ποικίλα ευρωπαϊκά ρεύματα. Επηρεασμένος από τον κλασικισμό του Φόσκολο, στα κείμενά του ενώνει τον αρχαϊσμό με τον ρομαντισμό.

    Η ιδιαιτερότητα της γλώσσας που επιλέγει είναι μια συνειδητή επιλογή, καθώς ο ποιητής πίστευε ότι ήταν αυτή η γλωσσική μορφή που επρόκειτο να υιοθετηθεί από το νέο ανεξάρτητο ελληνικό κράτος.

    Ο Κάλβος, ένας άνθρωπος αγνής αγάπης για τη γη του, αποπλανά  τόσο με τον ποιητικό του τόνο όσο και με τα θέματα και τις ιδέες του. Ως ποιητής ο ίδιος αποφάσισε να γίνει ο βάρδος της ελληνικής ανεξαρτησίας, και να τραγουδά για την επανάσταση και τα όνειρα για την επιστροφή της ελευθερίας στον τόπο όπου γεννήθηκε. Η Ελλάδα είναι «μήτηρ ελπίδων γλυκυτάτων» και πρέπει πάση θυσία να ελευθερωθεί.

    Το έργο του Κάλβου δεν είχε συνέχεια και έπεσε σε λήθη για πολύ καιρό. Δεν ήταν μέχρι το 1888, όταν Παλαμάς, ρίχνει φέρνει στο φως τον ποιητή των Ωδών, ανακαλύπτοντας εκ νέου έναν πατριωτισμό «Αχαλίνωτον και ακανόνιστον».

    Η ποίηση του Κάλβου είναι λυρική και μας ταξιδεύει άπαντες. Αν τελειώσατε με την ανάγνωση του αγαπημένου σας ποιήματος, μπορείτε να επιλέξετε μία πιο «ελαφρά» τρόπον τινά δραστηριότητα, και να παίξετε διαδικτυακά παιχνίδια καζίνο στην αγαπημένη ιστοσελίδα: https://www.novibet.gr/casino.

    (ξένη δημοσίευση)

    ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

    Please enter your comment!
    Please enter your name here