ΠΡΟΛΟΓΟΣ…

 

Πριν από πολλά… πολλά χρόνια, ένας ζωγράφος που τότε ήταν ακόμη πνεύμα, πήρε μπογιές και πινέλα και δημιούργησε τη φύση. Ανακάτεψε πράσινο, μπλε, μαύρο, γκρι… κι ένα σωρό άλλα χρώματα και μέσα σε λίγες μέρες τελειοποίησε το έργο του.

Αργότερα ένας καλός του φίλος, σκέφτηκε να φτιάξει τους ανθρώπους, για να μπορούν να χαίρονται το αριστούργημα των χρωμάτων. Τους έπλασε με μάτια, αυτιά, χέρια, πόδια και στο τέλος τους πρόσθεσε και μία καρδιά. Κατακόκκινη σαν το αίμα. Κι έτσι οι άνθρωποι, επειδή είχαν καρδιά, είχαν και συναισθήματα. Είχαν και την ανάγκη, του να μπορούν να τα εκφράζουν. Βγήκαν λοιπόν σε πλατείες, ανέβηκαν σε υψώματα, σε ξύλινα ψηλά κασόνια και άρχισαν να ρητορεύουν. Πότε με συνοδεία κινήσεων του σώματος, πότε με των χεριών και πάρα πολλές φορές με αυτές του προσώπου. Κάποτε δυνάμωναν τη φωνή τους και άλλες τη χαμήλωναν. Κάποιες φορές θύμωναν ή γινόντουσαν λυπημένα. Μερικοί ακροατές λοιπόν, σκέφτηκαν πως όλο αυτό, μπορούν να το «καλλιεργήσουν» ως επάγγελμα ή προς διασκέδαση των υπολοίπων.

Έτσι «βγήκαν» στην επιφάνεια οι ηθοποιοί. Ποιώ ήθος!!! Από τις πλατείες, τους δρόμους και τα ψηλά κασόνια, οι άνθρωποι με το πέρασμα των αιώνων, κατέληξαν να ρητορεύουν και να παίζουν, πάνω στις θεατρικές σκηνές… Ονομάζομαι ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ. Με κατασκεύασαν οι άνθρωποι από μία ανάγκη τους να εκφραστούν και να λένε, ότι δεν μπορούν να πουν στην πραγματική τους ζωή. Να κλάψουν, να γελάσουν, να «τσαλακωθούν». Πολλοί, στην καθημερινότητά τους ντρέπονται να είναι ο αληθινός εαυτός τους. Κάποιοι άλλοι είναι σοβαροφανείς, οι περισσότεροι ζούνε μέσα σ’ ένα «κοστούμι» που δεν τους ανήκει. Όταν όλοι αυτοί ανεβαίνουν πάνω σ’ εμένα, μεταμορφώνονται σε άλλα πρόσωπα. Ίσως σ’ εκείνα που πάντα ήθελαν να είναι και δεν μπορούν ή δε θέλουν. Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι, που είτε περπατούν επάνω μου, είτε ανάμεσα στους «άλλους» θεωρούν πως δε γίνεται καμία θεαματική αλλαγή μέσα τους, γιατί τα σανίδια μου τα αισθάνονται τόσο οικεία!!! Πάνω στο σώμα μου, έχουν περπατήσει χιλιάδες πόδια, έχουν χυθεί πολλά δάκρυα. Άλλοτε ψεύτικα και άλλοτε αληθινά. Έχουν ακουστεί πολλά γέλια, φωνές, άσχημα λόγια. Έχω παντού πληγές από τα καρφιά που μου μπήγουν, για να στήσουν το περιβάλλον στο οποίο θα εξελιχθεί ένα οποιοδήποτε έργο ή ένα ρεσιτάλ ή οτιδήποτε άλλο. Άλλοτε αιμορραγώ για ώρες και άλλοτε επουλώνω γρήγορα τα τραύματά μου. Έχω ακούσει χιλιάδες συζητήσεις. Μυστικές, πρόστυχες, χαρούμενες, εμπιστευτικές. Τα σανίδια μου μυρίζουν ιδρώτα. Αυτόν, των ανθρώπων που τρέχουν για να προλάβουν ν’ αλλάξουν κοστούμια. Αυτόν, της αδρεναλίνης που ανεβαίνει λεπτό στο λεπτό. Πότε αισθάνομαι βρώμικη και πότε λάμπω σα φεγγαρίσιο φως. Και αυτό δεν έχει να κάνει με την καθαριότητα, αλλά με το ποιόν όλων αυτών που στέκονται επάνω μου. Μερικές φορές, νιώθω τα πόδια τους βαριά και άλλες είναι σα να μη με πατάνε καθόλου. Ξέρω πως την ώρα που επάνω στο σώμα μου ξεδιπλώνεται μια ιστορία, πίσω μου εξελίσσονται άλλες μικρότερες ή και μεγαλύτερες. Είναι εκείνες των υπολοίπων, που είτε βοηθούν για να «βγει» μία οποιαδήποτε παράσταση, είτε περιμένουν για να πάρουν μέρος σ’ αυτή. Έχω αυτιά, έχω μάτια, έχω ψυχή. Είμαι ένας άνθρωπος που γελάω μαζί σας, πονάω, χαίρομαι, λυπάμαι, υποκλίνομαι, χειροκροτώ. Τραγουδώ παρέα σας, χορεύω, αγωνιώ, περιμένω, ζω για όλο αυτό που πρόκειται να γίνει. Ζω για ν’ ακούσω το πρώτο κουδούνι, το τρίξιμο της πόρτας που θ’ ανοίγει, για να μπω μέσα σας, στην καρδιά και στο μυαλό σας. Όταν δεν έχετε μεγάλο κοινό στην πλατεία, σας νοιάζομαι. Θέλω να σας πω: «Ω. μη στεναχωριέσαι άνθρωπε, φίλε μου. Προχώρα παρακάτω. Η επόμενη φορά, θα είναι μία καινούργια αρχή για εσένα και θα είναι διαφορετική». Θέλω να σας πω, πως όλα για κάποιο λόγο γίνονται, πως έχουνε δει πολλά τα μάτια μου. Όμως τι κρίμα! Δεν έχω φωνή. Αυτή, είναι δικό σας προνόμιο. Γιατί με τη φωνή και με τη δύναμη της ψυχής σας, κάνετε ότι κάνετε. Φτιάχνετε, γκρεμίζετε και πάλι χτίζετε. Για κάποια, πολλά πράγματα όμως και καταστάσεις, δε χρειάζεται να έχεις φωνή. Έχεις την αγάπη και τη στέλνεις με τη σκέψη σου και τις πράξεις σου, για να βοηθήσεις, να στηρίξεις.

Όταν τα βράδια φεύγετε όλοι και όλα ησυχάζουν, στέκομαι ήρεμη στη γωνιά μου και περιμένω με αγωνία εκείνη την… επόμενη φορά. Για πολλές ώρες ακόμη, ακούω τους ψιθύρους σας, τους ήχους που αφήσατε πίσω κλείνοντας την πόρτα. Μαζεύω κάτι που ξεχάσατε, το ακουμπώ απαλά στο πρόσωπό μου, το μυρίζω. Κλείνω τα μάτια και σας σκέφτομαι. Κι έτσι, με παίρνει γλυκά ο ύπνος…

Ονομάζομαι ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ. Επάνω μου, περπατούν χιλιάδες πόδια. Στο σώμα μου, καταθέτουν την καρδιά τους αμέτρητοι άνθρωποι. Έχω μάτια, έχω αυτιά, έχω ψυχή…

 

Υ.Γ..: ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟ ΛΑΤΡΕΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΑΝΑΗ, ΣΕ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΨΥΧΗΣ…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.