Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Βέβαια μερικοί μπορούν να το θεωρήσουν πρόστυχο αυτό το κείμενο αλλά ή αλήθεια του είναι πολύ σοβαρή, όχι για γέλια ,αλλά για κλάματα.

    Ήταν τότε το 1957, όταν σπούδαζα στην Βιέννη της Αυστρίας είχα μέσα μου και την αρρώστια της μπάλας.

    Από την φιλενάδα μου έμαθα, ότι ο αδερφός της ο Έντι έπαιζε σε μια ομάδα  της Βιέννης δευτέρας κατηγορίας που την έλεγαν Φορτούνα.

    Ζήτησα μεταγραφή από την Δόξα Δράμας και σε ένα μήνα υπόγραψα δελτίο στην νέα ομάδα μου και έπαιξα για περίπου δύο χρόνια.

    Στον πρώτο αγώνα μου συνέβη ένα παράξενος ατύχημα που οι συμπαίκτες μου το έλεγαν και το ξαναέλεγαν και γελούσαν.

    Ο καιρός ήταν βροχερός και το γήπεδο σχεδόν βούρκος, αλλά ο διαιτητής ήθελε οπωσδήποτε να γίνει ο αγώνας και έτσι με καταρρακτώδη βροχή άρχισε ο αγώνας.

    Έπαιζα σέντερ φόρ και ο Έντις έξω αριστερά.

   Στο πρώτο ημίχρονο δεν ακούμπησα την μπάλα, οι συμπαίκτες μου δεν με εμπιστευόταν και δεν μου έκαναν πάσα, μόνο μεταξύ τους έπαιζαν, αλλά έξω από τα καρέ του αντιπάλου.

   Στα τελευταία λεπτά του πρώτου ημιχρόνου την μπάλα την είχε ο τερματοφύλακας των αντιπάλων και όπως πήγα να του την πάρω αντί για την μπάλα με χτύπησε στα αχαμνά και έπεσα κάτω.

    Σηκωτό με πήγανε στα αποδυτήρια και ξάπλωσα σε ένα πάγκο και ήρθε να με εξετάσει ο γιατρός που μόλις είδε τι έπαθα, έκανε Θεέ μου!

    Τρόμαξα και εγώ, όταν είδα πόσο σοβαρά είχα τραυματιστεί.

     Τα αχαμνά μου είχαν γίνει κατάμαυρα και ένα τσούξιμο αισθανόμουν και ήθελα να κατουρήσω, αλλά δεν μπορούσα.

     Ο γιατρός τηλεφώνησε σε ένα ασθενοφόρο και εκείνη τη στιγμή ο προπονητής φώναζε να βγούμε στο γήπεδο.

     Είχε αποφασίσει να μη με βάλει άλλο να παίξω, επειδή δεν είχα καλή απόδοση, αλλά δεν έφταιγα εγώ, οι συμπαίκτες μου δεν με τροφοδοτούσαν, αλλά ο γιατρός του είπε μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο πρέπει να τρέχω, διότι υπήρχε κίνδυνος να κρυσταλλωθεί το αίμα και τότε θα γινόμουν χειρότερα.

   Ο προπονητής δεν είχε δει όταν με χτύπησε ο τερματοφύλακας, επειδή είχε φύγει λόγω της βροχής νωρίτερα ούτε ο διαιτητής τον τιμώρησε επειδή έληξε το ημίχρονο αλλά εγώ αισθανόμουν πεθαμένος.

    Ο γιατρός μου είπε, προσπάθησε όσο μπορείς να τρέξεις, διότι όλα από αυτό κρέμουνται να κυκλοφορήσει το αίμα, αλλιώς θα έχεις σοβαρές συνέπειες.

    Τα ίδια είπε και στην φιλενάδα μου, που ήταν παρούσα στον αγώνα.

     Αυτή η ομάδα που παίζαμε πέρυσι είχε νικήσει την ομάδα μου με ένα μηδέν και έτσι η ομάδα δεν μπόρεσε να ανεβεί στην άλλη κατηγορία, γι’αυτό όλοι οι φίλαθλοι ήθελαν οπωσδήποτε φέτος να πάρουμε την εκδίκηση.

     Με το που μπήκα στον αγωνιστικό χώρο αφηνίασα όχι τόσο για το παιχνίδι όσο για να κάνω να κυκλοφορήσει το αίμα και να μη πάθω κάτι σοβαρό.

     Φαίνεται και ο προπονητής είπε στα παιδιά να με προσέχουν, επειδή τραυματίστηκα, αλλά εκείνοι δεν το κατάλαβαν, διότι εκείνη τη στιγμή του τραυματισμού όλοι έτρεξαν στα αποδυτήρια και δεν είδαν τίποτα.

    Έτρεχα σε όλο το γήπεδο σαν αφηνιασμένο άλογο, πότε με την μπάλα στα πόδια πότε χωρίς μπάλα να πιάνω θέση και το γκολ ήρθε πάνω στην ώρα του, όταν μου έκανε μια ψηλοκρεμαστή μπαλιά ο Έντις και έξω από την μεγάλη περιοχή πιάνω ένα δεξί μονοκόμματο και όπως ήταν βρεγμένη η μπάλα κοντά δέκα κιλά, δεν μπόρεσε ο τερματοφύλακας να την πιάσει και γλίστρησε από τα χέρια του και κόλλησε στα δίχτυα.

   Ο κερκίδες βούιζαν από την χαρά τους και πολλοί αναρωτιόνταν, ποιος είναι αυτός ο νέος παίχτης στην ομάδα τους.

   Αμέσως διαδόθηκε, ότι ήμουν έλληνας και κάθε φορά που έπαιρνα την μπάλα στα πόδια μου με κούφαιναν από τις ζητωκραυγές τους.

   Έριξα άλλα τρία γκολ εκείνη τη μέρα και έγινα ο ήρωας της ομάδας μου.

   Βέβαια κανείς δεν υποψιάστηκε τίποτα για την περίπτωσή μου, αλλά όλοι πίστεψαν ότι κυνηγούσα την μπάλα με λύσσα.

   Και εγώ το παραδέχομαι ότι δεν έτρεχα για την μπάλα, αλλά την αλήθεια δεν την εξομολογήθηκα σε κανέναν μέχρι σήμερα.

   Ας ήταν καλά ο γιατρός που συμβούλεψε τον προπονητή να με ξαναβάλει στον αγώνα ασχέτως αποδόσεως, αλλά του βγήκε σε καλό του και σε μένα.

   Μετά τον αγώνα ο γιατρός περίμενε στα αποδυτήρια και το ασθενοφόρο και αφού με εξέτασε χαμογελαστός μου είπε, την πήδηξες και παιδιά θα κάνεις και την ζωή θα απολαύσεις, για να είμαι ειλικρινής δεν την περίμενα την βελτίωση τόσο γρήγορα.

   Του είπα ότι έβαλα τέσσερα γκολ και γέλασε, δεν τα έβαλες εσύ, αλλά τα αχαμνά σου μου είπε.

   Η φιλενάδα μου από περιέργεια γυναικεία είπε στον γιατρό αν μπορούσε να δει τα αχαμνά μου.

    Εκείνος την κοίταξε περίεργα και την ρώτησε ποια είναι. Εκείνη του είπε η φιλενάδα μου και ο γιατρός με ρώτησε αν ήθελα να της τα δείξω.

   Όταν τα είδε έκανε, ωχ Παναγία μου.

   Μετά από αυτό το περιστατικό τα παιδιά βγάλανε άλλο φασόλι για την φιλενάδα μου, ότι τάχα έκανε τάμα στον Χριστό να γίνω καλά και θα άναβε μια λαμπάδα ίσαμε το μπόι μου, αλλά από την τσιγγουνιά της άναψε μια λαμπάδα όσο το μόριό μου.

    Από τότε και μετά έγινα ο βασικός σέντερ φορ της ομάδας και στο σύλλογο έμεινε το όνομά   μου  Βίλλυ ντερ Γκρίχε.(Willy der Grieche), Βασίλης ο Έλληνας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.