Όταν κάνω κάτι θεατρικό, το προβάλω στη στήλη μου. Εννοείται!!! Αλλιώς πώς θα γίνω διάσημη… (πολλά θαυμαστικά). Αλλά το κάνω (το θεατρικό εννοώ) από την αρχή μέχρι το τέλος μόνη μου. Σκέψη, σκηνικά, άτομα, μουσική, έργο κ.λπ. κ.λπ. Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Με κάλεσε ο Σύλλογος του Ξεριά για να σκηνοθετήσω το έργο τους, με το οποίο είχαν μια «ατυχία» με τον προηγούμενο σκηνοθέτη τους. Έτσι λοιπόν πήγα με χαρά αλλά και με φόβο στη καρδιά, καθ’ ότι το έργο αφορούσε σε ιστορική αναδρομή στο αστικό—ρεμπέτικο τραγούδι. Που σημαίνει: εγώ για το συγκεκριμένο θέμα ήμουν ένα συμπαγές τούβλο, άντε χαϊδευτικά= τουβλάκι. Αλλά επειδή έχω ανήσυχο ζώδιο, είπα το «ναι. Ρίχτηκα με τα μούτρα στο διάβασμα βιβλίων και ιστοσελίδων (να που χρειάζεται η τεχνολογία), ερωτήσεις σε ανάλογα άτομα, έγραφα, έσβηνα, έσκιζα χαρτιά κι έκανα ό,τι θα έκανε ένας άνθρωπος που είχε σκοπό να μάθει. Άκουγα τραγούδια που αφορούσαν στο έργο, ρωτούσα τα άτομα που θα παίξουν, σκούπιζα και μιλούσα μόνη μου, μαγείρευα και τραγουδούσα για να μπω στο κλίμα της εποχής, πήγαινα στη δουλειά και σκεφτόμουν την υπόθεση της παράστασης, έβλεπα σε ταινίες τι φορούσαν εκείνη την εποχή. Μόλις μ’ έπιανε ο ύπνος το βραδυ, πεταγόμουν επάνω κι έτρεχα στα χαρτιά μου και σημείωνα, σημείωνα… Μετά μ’ έπιανε και μια πείνα και τσάκιζα και ένα παξιμαδάκι ή κανένα ρυζογαλάκι (βραδιάτικα!!!). Έπρεπε να σκεφτώ καλά το θέμα να μην είναι ανιαρό, άνοστο, να κρατάει το θεατή, να ανακατέψω μέσα και τραγούδια… Ω Θεέ μου!!!

Ώσπου στο τέλος, όταν έβαλα τη λέξη ΤΕΛΟΣ και στο 2ο μέρος, είπα: ααα…. Ενδιάμεσα πρόβες.

Τόσα χρόνια παίζω και με αγνώστους ανθρώπους. Είμαι η πρώτη φορά που με όλα τα μέλη της ομάδας ένιωσα τόσο οικεία από την πρώτη στιγμή. Μου άνοιξαν κυριολεκτικά την αγκαλιά τους, μ’ έκλεισαν ανάμεσά τους, σα να με ήξεραν χρόνια. Μ’ εμπιστεύτηκαν ενώ δε ε γνώριζαν, απλά είχαν ακούσει, με στήριξαν με τις δικές τους γνώσεις πάνω στη μουσική και στο τραγούδι. Ο μικρότερος, 32 ετών—ο μεγαλύτερος… 75 ετών!

Ο κάθε ένας τους ξεχωριστός, με τη φωνή του, με το μουσικό του όργανο, αλλά και με το χαρακτήρα του.

Από τον άνθρωπο που έφτιαξε τα σκηνικά, από εκείνον που τα στήνει και τα επισκευάζει, τον κύριο που κατανάλωσε ώρες για τις φωτογραφίες και τα ιστορικά στοιχεία που θα εμφανιστούν στις παραστάσεις. Νιώθω τυχερή που με κάλεσαν για να πραγματοποιήσω, πάντα με τη βοήθειά τους, την ιδέα τους και επίσης τυχερή που μέσα σ’ αυτή τη μισαλλοδοξία, γνώρισα «αληθινούς» ανθρώπους. Βρήκα έτοιμα σκηνικά, τα κοστούμια, τα τραγούδια… Πόση δουλειά και πόση φαντασία!!!

Ακόμη περισσότερη αγάπη για ό,τι κάνουν… Όλο αυτό, είναι ένα σχολείο για εμένα.

29 και 30 Απριλίου στο Αμφιθέατρο Χρυσούπολης

19:30 “ΜΕΣ’ ΣΤΟΝ ΤΕΚΕ ΤΗΣ ΜΑΡΙΓΩΣ

Αν κι έχουμε ήδη κλείσει για το χειμώνα σε τέσσερις πόλεις, μια εκ των οποίων είναι και η Καβάλα, εμείς σας περιμένουμε τώρα.

Ευχαριστούμε

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.