Μάνα, μην κλαις…

Θα έρθει πάλι η μέρα, που θα ξαναβρείς τα χαμένα σου παιδιά. Λένε πως εκεί, πάνω, για όλους αυτούς που γίνονται ψυχές, έρχεται εκείνη η στιγμή που συναντιούνται πάλι. Πως σταματούν να τριγυρνούν χωρίς προσανατολισμό.

Μάνα, μην κλαις…

Ο χρόνος μας δίνει πάλι πίσω, εκείνα που κάποτε μας είχε πάρει. Στα πόδια μας τ’ αδειάζει. Και στα δικά σου πόδια μια μέρα μάνα θα τα σύρει. Μες στο σακί του κουβαλά, όλα όσα έχει μαζέψει.

Μάνα!

Ποια είμαι εγώ που συμβουλές θα δώσω προς εσένα; Η κάθε μάνα χωριστά σηκώνει το σταυρό της. Κάποιες έχουν τη δύναμη, μα κάποιες άλλες όχι.

Μάνα!

Μόνο να σε κοιτώ μπορώ και λόγια να σου λέω. Μα όχι πια με τη φωνή, αλλά με την καρδιά μου. Τα μάτια σου να συναντώ, το χέρι να σου πιάνω.

Ποιες προσευχές να θυμηθώ, κοντά σου να τις στείλω; Ποιους ουρανούς να ονοματίσω, για να σου δώσουν πίσω χαμόγελο και γέλιο;

Μάνα του κόσμο όμορφη, μια αγκαλιά η ζωή σου. Η κάθε μέρα που περνά κι έρχεται η άλλη. Βάζο με άνθη, η ψυχή, της μάνας, είναι η αλήθεια. Ανθίζει κάθε χαραυγή, το βράδυ κλείνει πάλι. Να ξαποστάσει μια στιγμή, τα μάτια να σφαλίσει, να βρει τη δύναμη ξανά και το πρωί ν’ ανθίσει.

Μάνα κοίταξε γύρω σου. Σαν κι εσένα πόσες! Να προσπαθούν να κρατηθούν με νύχια και με δόντια. Και αν μόνη στέκεις σαν κλαρί στον άνεμο δαρμένο, δώσε βοήθεια εκεί που ξέρεις πως είναι χρεία.

Ζώντας των άλλων τις ζωές, ξεχνάμε τις δικές μας.

Μες στην ασχήμια ομορφιά, πάντοτε ξεφυτρώνει. Τα μάτια σκούπισε καλή μου…

Μάνα, μην κλαις…

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.