Ο εμβολιασμός είναι ένας τρόπος, ώστε ο ανθρώπινος οργανισμός να αναπτύξει επίκτητη ανοσία, δηλαδή την ικανότητα να αμύνεται ενάντια σε κάποιον εξωτερικό βλαπτικό παράγοντα. Ο covid-19 είναι ένας νέος βλαπτικός παράγοντας, ο οποίος έχει επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία και μπορεί να προκαλέσει τον θάνατο, κυρίως σε άτομα που έχουν τα λεγόμενα «υποκείμενα νοσήματα».

Ο νέος ιός έχει ως βασικό χαρακτηριστικό την υψηλή μεταδοτικότητα στον ανθρώπινο πληθυσμό. Για να αντιμετωπιστεί, επομένως, πρέπει να βρεθούν τρόποι που θα εμποδίσουν, ή θα περιορίσουν, την διασπορά του. Διαπιστώθηκε πως η αποφυγή του συγχρωτισμού (τήρηση απόστασης), η εφαρμογή κανόνων ατομικής υγιεινής (πλύσιμο χεριών) και η χρήση μάσκας, συμβάλλουν στην αποτροπή της διασποράς.

Ο εμβολιασμός έχει στόχο την ανοσία. Δηλαδή, να μειώσει τον αριθμό των ατόμων που θα νοσήσουν και όχι να αποτρέψει την διασπορά του ιού. Πρόκειται, επομένως, για ένα «εφεδρικό όπλο» εναντίον της εξάπλωσης μιας νόσου, ώστε να φτάσουμε στην λεγόμενη πανδημία. Αναρωτιόμαστε, ποια είναι η σκοπιμότητα του μαζικού εμβολιασμού όταν έχει ξεσπάσει μία πανδημία, που σημαίνει ότι η νόσος έχει εξαπλωθεί στον πληθυσμό.

Το εμβολιασμένο άτομο αυτοπροστατεύεται, δεν κινδυνεύει να νοσήσει, αλλά δεν αποκλείεται να μεταδώσει τον βλαπτικό παράγοντα (ιό) σε ένα άλλο άτομο που είναι «υγιές». Διότι, τα εμβόλια περιέχουν τον βλαπτικό παράγοντα, εξασθενημένο μεν, ώστε να μπορεί ο ανθρώπινος οργανισμός να τον αντιμετωπίσει με το δικό του αμυντικό σύστημα (ανοσοποιητικό), αλλά δεν σημαίνει πως ο εμβολιασμός αποτρέπει την μετάδοση.

Στην πράξη, ο εμβολιασμός είναι μία «τεχνητή διασπορά» του βλαπτικού παράγοντα στον πληθυσμό, ώστε να δημιουργηθεί η «ανοσοποιητική μνήμη» στους εμβολιασμένους. Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του εμβολιασμένου και του μη εμβολιασμένου; Ο εμβολιασμένος έχει «ανοσοποιητική μνήμη». Αν κάποιος δεν εμβολιαστεί, δεν σημαίνει πως δεν μπορεί να αποκτήσει «ανοσοποιητική μνήμη». Θα την αποκτήσει αν νοσήσει και το αμυντικό σύστημα ανταπεξέλθει στον βλαπτικό παράγοντα. Είναι η λεγόμενη επίκτητη ανοσία, που ο οργανισμός κάθε φορά που έρχεται σε επαφή με έναν βλαπτικό παράγοντα, τον «καταγράφει» στην «ανοσοποιητική μνήμη» και αναπτύσσει μηχανισμό αυτοπροστασίας.

Θεωρούμε πως η επιμονή των κυβερνώντων και των λοιμωξιολόγων για τον μαζικό εμβολιασμό, εκτός από τις ευάλωτες ομάδες του πληθυσμού, είναι παραδοχή της αποτυχίας να ελέγξουν την διασπορά του βλαπτικού παράγοντα. Οι καραντίνες δεν απέδωσαν και κλόνισαν την εμπιστοσύνη του κόσμου. Γι’ αυτό υπάρχει σκεπτικισμός, όσον αφορά στην αποτελεσματικότητα του μέτρου του εμβολιασμού. Γιατί, οι κυβερνώντες βλέπουν τον εμβολιασμό σαν ένα ακόμα μέτρο ελέγχου της πανδημίας.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.