Συνέχεια

Σε αυτή την εμπορευματοποίηση και αποϊροποίηση των πάντων, έχουν βασικό ρόλο οι απατεώνες της τηλεοπτικής οθόνης, οι χρυσοπληρωμένοι περιζήτητοι παραχαράκτες που έχουν την ικανότητα να κάνουν το άσπρο μαύρο και να παρουσιάζουν τις εξευτελιστικές παλινωδίες, τις βδελυρές ασυνέπειες και τις σαρδανάπαλες αλλαξοπιστίες απλή και φυσιολογική καθημερινότητα, ατομικό δικαίωμα και δημοκρατικό πλουραλισμό.

Πέρα ωστόσο από τα ξεσπαθώματα περί «ανθρωπισμού» και τις παρόλες της τηλεοπτικής μας δημοκρατίας μια χώρα περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας, όπως κατάντησε την Ελλάδα η Μεταπολίτευση, είναι βέβαιο ότι δεν κυβερνάται δημοκρατικά. Όταν «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του» και όταν τα εθνικά, τα θρησκευτικά και τα εμπορικά σύνορα δαιμονοποιούνται καθ’ υπαγόρευση, είναι προφανές ότι η δημοκρατία και το σύνταγμα έχουν παραβιασθεί. Γιατί όλα αυτά τα σύνορα δεν αποτελούν επινόηση κάποιων μισαλλόδοξων ρατσιστών, όπως κακόβουλα ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά την κατασταλαγμένη θέσμιση του κόσμου μέσα από μακραίωνες διαδικασίες. Οι πάντες γνωρίζουν ότι ελεύθεροι και ίσοι υπήρξαν οι άνθρωποι μόνο στο εθνικό κράτος. Πράγμα που σημαίνει ότι η ύπαρξη των συνόρων δεν καταργεί αλλά ενισχύει την πραγματική δημοκρατία στην οποία το σύγχρονο δουλεμπόριο, όπως δολίως ονομάζονται οι δήθεν προσφυγικές ροές δεν θα γινόταν ποτέ ανεκτό. Οι «ανθρωπιστικές» οργανώσεις που εργάζονται για τη διεκπεραίωση των λαθρομεταναστών, στην πραγματικότητα συμβάλλουν σε δυο πράγματα: Στη διατήρηση της υπανάπτυξης των χωρών από τις οποίες προέρχονται οι μετανάστες και τη δημιουργία ενός νέου προλεταριάτου στις χώρες υποδοχής για τη στήριξη ακριβώς εκείνων των ιδιωτικών συμφερόντων που επιθυμούν την καταβύθιση της δημοκρατίας μέσω της άρσης ισχύος των θεσμών που εξασφαλίζει το εθνικό κράτος.

Η δημοκρατία του «νενεκικού τόξου» της Μεταπολίτευσης, είναι «δυο ταχυτήτων»: Προς τους Έλληνες λειτουργεί ως «κράτος Τσαουσέσκου», με απηνείς διώξεις κοινωνικών φρονημάτων και χρήση ΜΑΤ, επιδιώκοντας μια επί ποινή πενίας καταβολή λύτρων κολακείας προς τις ναρκισσευόμενες μειοψηφίες που ελέγχουν τους θεσμούς του Ελληνικού κράτους, ενώ προς τους αθρόα και λάθρα εισερχόμενους νεήλυδες απονέμει όλες τις προνομίες που υπαγορεύει η παγκοσμιοποίηση, παραδίδοντας παράλληλα νευραλγικούς τομείς, λειτουργίας του κράτους με ΜΚΟ.

Όπως όμως για τον Δημήτριο Νενέκο και τα προσκυνοχάρτια του, υπήρξε ένας «ακραίος» που τον έλεγαν Κολοκοτρώνη, ο οποίος του απάντησε «καταλλήλως», έτσι και για τους σημερινούς επιγόνους του Νενέκου, υπάρχουν κάποιοι που αρνούνται να λουφάξουν και να υποκριθούν για να …σταδιοδρομήσουν, προσχωρώντας σε μια ομάδα του κατεστημένου.

Αρνούνται να δεχθούν να γίνει η Ελλάδα οθωμανική επαρχία ή ευρωπαϊκό αναψυκτήριο.

Αρνούνται τον εύκολο δρόμο και προσχωρούν στα εθνικά μας ιδεώδη. Αυτοί οι νέοι «ακραίοι» θα δώσουν ξανά τη δέουσα απάντηση! (Άρθρο του Απόστολου Καραΐσκου).

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here