Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Η ιστορία του Γιάννη του Μάρτζιου από την Καλή Βρύση, την πρώην Γκόρνιτζα, είναι άγνωστη ακόμη και στους κατοίκους της Καλή Βρύσης, αλλά είναι πολύ γνω-στη στην περιοχή των Σερρών, όπου του έχουν αφιερώσει και μία οδό στην πόλη των Σερρών.

Την ιστορία του την άκουσα από έναν απόγονό του και την γράφω, διότι τέτοιοι ήρωες δεν πρέπει να ξεχαστούν, διότι η Ανατολική Μακεδονία δεν έχει να παρουσιάσει μεγάλη δράση στον μακεδονικό αγώνα, λόγω του διπλού εχθρού του βούλγαρου και του τούρκου.

Εγώ όμως ακράδαντα πιστεύω, ότι και η Ανατολική Μακεδονία έχει προσφέρει πολλά στον μακεδονικό αγώνα, αλλά τα γεγονότα δεν εξερευνήθηκαν όπως έπρεπε και τα περισσότερα έμειναν άγνωστα.

Βέβαια στη Δυτική Μακεδονία ο αγώνας ήταν εντονότερος, λόγω της πληθυσμιακής διαφοράς του ελληνικού στοιχείου.

Στην Ανατολική Μακεδονία η επαγρύπνηση των τούρκων ήταν πολύ πιο έντονη, από ότι στην Δυτική Μακεδονία, λόγω της εγγύτητας με την πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη.  Μια τέτοια άγνωστη πτυχή είναι και η ιστορία του μικρού Γιάννη Μάρτζιου.

Παιδάκι δεκαέξι χρονών ο μικρός Γιάννης, με την φλόγα στην καρδιά του για ελευθερία παρακάλεσε τους αντάρτες της περιοχής Νέας Ζίχνης να τον πάρουν μαζί τους.

Λόγω όμως το νεαρό της ηλικίας του, αρνήθηκαν να τον πάρουν μαζί τους και στεναχωρημένος γύρισε στο χωριό του.

Άκουσε βαριές κουβέντες από τον πατέρα του και αναγκάστηκε να φύγει από το σπίτι και να πάει πάλι στους αντάρτες.

Έπεσε στα πόδια του αρχηγού και με δάκρυα στα μάτια τον παρακαλούσε να τον κρατήσει στην ομάδα του, για τις μικροδουλειές και σαν αγγελιοφόρο.

Όταν είπε στον καπετάνιο, ότι είναι και φευγάτος από το σπίτι του, τότε ο καπετάνιος αναγκάστηκε να τον κρατήσει σαν σύνδεσμο με τα άλλα καπετανάτα.

Αφού είπε στα παλικάρια του, την απόφασή του, άκουσε από έναν αντάρτη να πάει στην Αλιστράτη να σκοτώσει τον Βοεβόδα, που θα είχαν σύσκεψη οι τούρκοι την άλλη βδομάδα για να λάβουν μέτρα για την αντιμετώπιση του αντάρτικου κινδύνου.

Φυσικά κανείς δεν έδωσε προσοχή στο τόλμημα του Γιάννη, επειδή ήταν αδύνατο να επιτύχει μια τέτοια επιχείρηση, αλλά εκείνος πήρε την απόφαση να το κάνει για να αποδείξει στον αρχηγό, ότι μπορούσε και αυτός να φέρει τον τίτλο του αντάρτη και ας φαίνονταν μικρόσωμος και νεαρός.

Πράγματι μπήκε στην Αλιστράτη μόνος του σαν ζητιανόπουλο, χωρίς να του δώσει κανείς καμία σημασία από την φρουρά και όταν βρέθηκε στη συγκέντρωση των τούρκων, έβγαλε την πιστόλα του και την άδειασε στον βοεβόδα και μέσα στην σύγχυση, ανάμεσα από τους φρουρούς  εξαφανίστηκε.

Δεν έφυγε όμως μακριά, μόλις απομακρύνθηκε λιγάκι και έστριψε σε ένα στενό είδε μια γυναίκα με μια στάμνα στον ώμο και της είπε, σώσε με από τους τζαντιρμάδες, που θέλουν να μου κάνουν κακό και χώθηκε κάτω από τα φουστάνια της. Σε λίγο φάνηκαν οι τζαντιρμάδες και η γυναίκα τους έδειξε τον αντίθετο δρόμο, ότι το παιδί έφυγε κατά κει. Σιγά, σιγά η γυναίκα, με μικρά βήματα πήγε στο σπίτι της και τον έκρυψε το μικρό για τρείς μέρες στο σπίτι της. Ο καπετάνιος έμαθε το κατόρθωμα του μικρού, αλλά δεν μπορούσε να το πιστέψει και όλως αγωνία περίμεναν τον μικρό και όταν δεν φάνηκε τη δεύτερη μέρα απογοητεύτηκαν και ήταν έτοιμοι να του ετοιμάσουν την κηδεία, όταν εμφανίστηκε όλως καμάρι.

Γίνανε γιορτές και πανηγύρια για το κατόρθωμά του Γιάννη και ο καπετάνιος ο Δούκας τον ονόμασε επίσημα αντάρτη και του ανέθετε, όλες τις πιο επικίνδυνες αποστολές.

Ήταν ο μόνος που γνώριζε όλη την Μακεδονία από την μια άκρη ως την άλλη, αλλά δυστυχώς τα κατορθώματά του έμειναν άγνωστα, επειδή οι καπετάνιοι εκείνης της εποχής δεν κράταγαν αρχεία για λόγους ασφαλείας να μη πέσουν στα χέρια του εχθρού και γι’ αυτό είναι άγνωστη η δράση των περισσότερων ανταρτικών ομάδων στην Ανατολική Μακεδονία.

Αυτή ήταν η μικρή ιστορία, ενός μικρού ήρωα, στον μεγάλο αγώνα της Πατρίδας.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.