Η συνθήκη εκείνη που πήρε την ονομασία της από το προάστιο Άγιος Στέφανος της Κωνσταντινούπολης, ήταν μεταξύ Ρώσων και Τούρκων της 3-3-1878. Δημιουργός της υπήρξε ο πρεσβευτής της Ρωσίας στην Τουρκία στρατηγός κόμης Ιγνάτιεφ, πράγματι δε, υπήρξε ο αρχηγός του Πανσλαβικού Κομιτάτου της Ελληνικής χερσονήσου, ο οποίος μάλιστα, αμέσως μετά την υπογραφή δήλωσε: «Τώρα οι Έλληνες ας πάνε κολυμπώντας στην Κωνσταντινούπολη»…

Με τη συνθήκη εκείνη η Βουλγαρία θα σχημάτιζε αυτόνομο υποτελή ηγεμονία με εθνοφρουρά. Τα σύνορα της Βουλγαρίας θα χαρασσόταν από μικτή Ρωσοτουρκική επιτροπή με βασική σκέψη την κάθοδο της Ρωσίας στη Μεσόγειο!

Η Βουλγαρία, πλην της σημερινής της χώρας θα περιελάμβανε: 1. τη νότια και ανατολική Σερβία, 2. την ανατολική Αλβανία με την Κορυτσά, 3. την Ελληνική δυτική Μακεδονία, 4. την Ελληνική κεντρική και ανατολική Μακεδονία πλην της πόλεως Θεσσαλονίκης και της Χαλκιδικής. Επίσης, τμήμα της δυτικής και ανατολικής Θράκης.

Ευτυχώς η σύγκρουση των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων δημιούργησε τη «Βεουλίνειο Συνθήκη». Από τις 13/6 έως 13/7/1878 υπό την προεδρία του γερμανού καγκελάριου Βίσμαρκ, αναθεωρήθηκε η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Η Ρωσία απομονώθηκε, κόβονται τα σύνορα της Βουλγαρίας με όρια το Δούναβη και τον Αίμο. Με πρόταση δε του Άγγλου πρωθυπουργού Γλάσσωνος, μετά διετία το Ιούλιο του 1880 δόθηκαν στην Ελλάδα, η επαρχία Άρτα και η Θεσσαλία εκτός της Ελλασώνος.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here