Σαν σε όνειρο

0
22

Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Είναι μια ιστορία τόσο παράξενη που για χρόνια θα με ταλανίζει λες και έγινε μόλις χτες και ας έχουν περάσει πενήντα πέντε χρόνια από τότε. Ήταν η δεκαετία του 70, όταν άνοιξα ένα λογιστικό  γραφείο στην πόλη του Σικάγου στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής με πελατεία μηδέν. Ένα πρωί μπήκαν στο γραφείο μου δύο  κυρίες και μου ζήτησαν να τους συντάξω ένα εταιρικό. Ήταν η Δέσποινα και η Ευτυχία, είχαν έρθει από τον Καναδά και ήταν λαθραίες και οι δύο. Αγόρασαν μια μηχανή με χρήματα της Ευτυχίας και όταν θα δούλευαν πρώτα θα έπαιρνε τα λεφτά της η Ευτυχία πρώτα και μετά θα τα μοιράζονταν μισά μισά. Όταν άρχισα να συντάσσω το εταιρικό διαπίστωσα, ότι η Δέσποινα ήξερε πολλά πράγματα πάνω στη δουλειά και στο συνεταιριλίκι και πολλά πράγματα τα ήθελε υπέρ αυτής,  όπως ο έλεγχος του ταμείου και τα έξοδα. Κάτι πέρασε από το μυαλό μου, ότι η Δέσποινα πήγαιναν να ρίξουν την Ευτυχία, αλλά εγώ τα χαρτιά τα έκανα σε ίσα μερίδια και η Δέσποινα δυσανασχετίσθηκε ότι ευνοώ την Ευτυχία. Σε μια βδομάδα έβγαλα και την άδεια λειτουργίας και άρχισαν να δουλεύουν. Με πλήρωσαν και για την δουλειά μου πενήντα δολάρια και όλα ήταν καλά και μέλι. Μετά δύο μήνες τσακώθηκαν οι δύο τους για ένα στρώμα στο μαγαζί, επειδή η Ευτυχία που να μένει και προτιμούσε να μένει στο μαγαζί. Σε δύο μήνες μέσα η Ευτυχία πήρε ένα γράμμα από την μεταναστευτική υπηρεσία σε οκτώ μέρες να εγκαταλείψει την Αμερική ή να παρουσιαστεί αυτοπροσώπως για να δικαιολογήσει την παρουσία της στην Αμερική. Βέβαια ήρθε πάλι σε μένα η Ευτυχία και με παρακάλεσε να την βοηθήσω. Έτσι πήγαμε στην μεταναστευτική υπηρεσία και ο υπάλληλος μας δέχτηκε με πολύ ευγένεια. Άρχισε να ρωτάει την Ευτυχία για πιο σκοπό ήρθε στην Αμερική. Εκείνη εξήγησε τους λόγους, ότι ήθελε να φύγει από την Ελλάδα, επειδή δεν υπήρχαν δουλειές και αποφάσισε να πάει στον Καναδά αλλά και εκεί δεν ήταν τα πράγματα όπως τα περίμενε, αλλά δεν την έδιωξαν σαν λαθραία και έτσι αποφάσισε να περάσει στην Αμερική μαζί με μια φίλη της. Αγόρασαν μια ραπτομηχανή και άρχισαν να δουλεύουν και οι δουλειές πάνε καλά. Ο υπάλληλος μας εξήγησε, ότι επειδή την πρόδωσαν, ότι είναι λαθραία είναι υποχρεωμένος να κάνει αυτά που λέει ο νόμος. Τότε έβαλε τα κλάματα η Ευτυχία και είπε, κρίμα ήθελα να ψάξω για τον πατέρα μου που μέχρι τον πόλεμο παίρναμε γράμματά του, αλλά μετά σταμάτησε και ποτέ δεν μάθαμε τι απόγινε και οι αντάρτες έκαψαν το σπίτι μας, όταν ήρθε ένα γράμμα από την Αμερική και με πένθος. Τότε ο υπάλληλος ρώτησε την Ευτυχία πώς έλεγαν τον πατέρα της και είπε Κωνσταντίνο και πήρε ο υπάλληλος το διαβατήριο της Ευτυχίας ζήτησε  συγγνώμη και εξαφανίστηκε. Πέρασαν περίπου σαράντα λεπτά, όταν εμφανίστηκε ο υπάλληλος με ένα χαμόγελο και είπε στην Ευτυχία βρήκαμε τα χαρτιά του πατέρα σου και λυπούμαι να σου πω, ότι σκοτώθηκε στην Γαλλία στον τελευταίο πόλεμο και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο των Αρδενών και μάλιστα έχει και παρασημοφορηθεί. Να εδώ έχω τα χαρτιά του και το παράσημό του θα σου τα δώσω, επίσης και το δελτίο για να βρείτε το μνήμα του στο νεκροταφείο της Αμερική εκεί στις Αρδένες. Εδώ έχω τις πληροφορίες της οικογένειάς του, ήταν παντρεμένος με κάποια Ελένη και είχε και ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Ευτυχία. Σε σύμφωνά με τις πληροφορίες δικαιούσαι το επίδομα παιδιού και της μητέρας σου σαν χήρα θύματος πολέμου. Η Αμερική σας ειδοποίηση το 1945 για τον θάνατο του πατέρα σου, αλλά δεν πήρε καμία απάντηση και το θέμα έμεινε ανοιχτό από τότε. Αύριο θα φροντίσω για τα χαρτιά σου να γίνεις αμερικανίδα υπήκοος να πάρεις όλα τα χρήματα που δικαιούσαι σαν ορφανό και στη μάνα σου να μας δώσει την πραγματική διεύθυνση να την ειδοποιήσουν να πάει στο προξενείο στην Αθήνα για τις υπόλοιπες διαδικασίες να εισπράξει το επίδομα χηρείας και αν έχει και άλλο παιδί να το δηλώσει, όπως επίσης αν έχει ξαναπαντρευτεί. Για την ώρα εγώ θα φροντίσω για τα δικά σου τα χαρτιά και για τα χρήματα σαν θύμα πολέμου θα σου δώσω το παράσημο του πατέρα σου και μια μικρή τελετή για τη δράση του πατέρα σου, πώς σκοτώθηκε για την Αμερική και ανδραγάθησε. Όλη την ώρα η Ευτυχία έκλαιγε από λύπη και χαρά και με φιλούσε τα χέρια λες και εγώ της άνοιξα την τύχη. Γυρίσαμε στην δουλειά της, που τώρα σκεφτόταν να παρατήσει την μοδιστρική και να πάει σε κάνα εργοστάσιο να δουλέψει. Είπε στην Δέσποινα όλη την ιστορία και τότε συμπλήρωσα, ότι το καρφί για το ότι ήταν λαθραία το έριξες εσύ. Έγινε κόκκινη σαν παντζάρι και έβαλε τα κλάματα και ζήτησε συγγνώμη. Πήρε το παλτό της το φόρεσε και έφυγε χωρίς να μας αποχαιρετήσει. Την άλλη μέρα πήγαμε πάλι με την Ευτυχία στο Ομοσπονδιακό μέγαρο, όπου μας περίμενε ένας ταγματάρχης του αμερικάνικου στρατού και μας είπε μερικά λόγια για το μακαρίτη πατέρα της Ευτυχίας, ότι ήταν λαθραίος, αλλά παρουσιάστηκε εθελοντής και πολέμησε για την Αμερική στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ανδραγάθησε.

–  Εκ μέρους του Αμερικανικού Έθνους απονέμωμεν  το βραβείο ανδρείας στον Κωνσταντίνο Σταματόπουλον, πεσόντα ηρωϊκώς στην μάχη των Αρδενών και η Πατρίδα ποτέ δεν θα ξεχάσει την μεγάλη θυσία του.

    Έδωσαν το βραβείο και έναν έπαινο για τον ηρωισμό του πατέρα της Ευτυχίας και ένα βιβλιάριο ταμιευτηρίου με χρήματα δεν ξέρω πόσα, διότι ποτέ δε το άνοιξε μπροστά μου η Ευτυχία και της είπαν να πάει να βγάλει μερικές φωτογραφίες για την ταυτότητα και το διαβατήριο αν το επιθυμεί.

    Με πλήρωσε με το παραπάνω για τον κόπο μου, αλλά η ιστορία της θα μου μείνει στην μνήμη μου σαν ένα όνειρο.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.