– Σκέφτομαι πως μερικές φορές η ζωή, είναι σαν το κίτρινο φύλλο του φθινοπώρου που το παραδέρνει ο άνεμος πάνω στις στέγες των σπιτιών. Πως το χτυπά μια στις καπνισμένες καμινάδες των τζακιών, μια στα βρεγμένα χαμηλά πεζούλια των αυλόγυρων και μια, να το ταξιδεύει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

– Σκέφτομαι, πως μερικές φορές η ζωή είναι σαν το μισοβουλιαγμένο καράβι. Πως σ’ εκείνα τα λεπτά που νιώθει πως σε λίγο θα χαθεί στα άδυτα του νερού, περνάνε από τη σκέψη του όλα τα ταξίδια που έκανε, οι άνθρωποι που γνώρισε. Τα πόδια που πάτησαν πάνω στα χιλιογυαλισμένα σανίδια του.

– Σκέφτομαι, πως πολλές φορές η ζωή είναι σαν το γυναικείο κορμί, που λιάζεται στη χρυσή άμμο και ηδονικά τη χαϊδεύει. Τη φτιάχνει λοφάκια στις χούφτες της, βουλιάζει τα βαμμένα δάχτυλα των ποδιών της μέσα της και κλείνει τα μάτια στο φως.

– Προσπαθώ να μη σκέφτομαι πως όλα στη ζωή γεννιούνται και πεθαίνουν. Πως όλα χάνονται στο σύμπαν, σκορπίζονται στα τέσσερα άκρα του ορίζοντα, βάφονται μ’ ένα χρώμα που δεν υπάρχει. Αλλά και να υπάρχει δε φαίνεται.

– Αναρωτιέμαι γιατί και πως γίνεται ν’ αλλάζουν έτσι γρήγορα οι τέσσερις εποχές του χρόνου και λυπάμαι όταν βλέπω τη γάτα που λιάζεται στον καυτό ήλιο, να τρέχει να κρυφτεί από τις κρυσταλλένιες νιφάδες.

– Σκέφτομαι πως η θάλασσα μουγκρίζει τις χειμωνιάτικες βραδιές, γιατί πονά. Ίσως κάποιος να της πλήγωσε την ψυχή, γιατί το νερό δεν έχει σώμα, αλλά είναι εκεί, το βλέπεις!

– Κλείνω τ’ αυτιά μου από τον κρότο που κάνουν τα κεραμίδια της στέγης, όταν ο αέρας τα σηκώνει σαν το πούπουλο ενός μικρού πουλιού και τα πετάει στους κορμούς των μοναχικών δέντρων, πληγώνοντας τα.

– Θυμάμαι πως πριν λίγες μέρες, σκεφτόμουν πως γίνεται και πολλοί άνθρωποι γεννιούνται με την αίσθηση του γραπτού λόγου μέσα τους. Και άλλοι, με αυτή της μουσικής. Της τέχνης, της επιστήμης…

– Πως γίνεται να σου χαρίζει η ζωή τόσα πολλά και να σου παίρνει πίσω πότε τα μισά, αλλά και πότε, ΟΛΑ;

– Έτσι τη σκέφτομαι λοιπόν τη ζωή. Παντού, στα πάντα, στον αέρα, στα νερά, αλλά και στη στεριά.

Γυναίκα, ηδονή, ελευθερία, θάνατος, πνοή, έρωτας και ανάσα…

– Ναι! Μοναχά έτσι μπορώ να τη σκεφτώ…

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.