Συμβάν Νο 5: Πάω λοιπόν στο γραφείο και αρχίζω να δουλεύω. Μετά από λίγο ακούμε κόρνες και φασαρία. Σηκώνουμε όλοι τα κεφάλια από τις δουλειές μας και βλέπουμε πως το αστικό δε χωράει για να πάρει τη στροφή, γιατί ακριβώς μπροστά στην πόρτα του γραφείου και πάνω στο πεζοδρόμιο φυσικά, έχει παρκάρει ένα αυτοκίνητο. Εμείς όλοι απασχολημένοι δεν το προσέξαμε. Άρχισαν λοιπόν οι κόρνες, μπλοκάρισε η κυκλοφορία και για να μην μπαίνω σε λεπτομέρειες, υπήρξε μια γενική αναστάτωση μέχρι να επανέρθει η τάξη. Ο κύριος οδηγός δικαιολογήθηκε μετά πως «είχα πεταχτεί εδώ δίπλα για δέκα λεπτά!!!»

Ανάλυση Νο 1: Οι περισσότεροι οδηγοί χωριών και δεν το εννοώ υποτιμητικά, έξω από το χωριό τους και τις τριγύρω περιοχές, δεν έχουν οδηγήσει. Κι αυτό το λέω με το χέρι στη φωτιά, γιατί εδώ και 14 χρόνια το ζω και το βλέπω καθημερινά. Ξέρω παππού που είναι 87 χρονών και ανεβαίνει στο τρακτέρ, βγαίνει στο δημόσιο για να περάσει απέναντι και να πάει στο χωράφι. Και ναι. Φταίει και το κράτος, αλλά και η ίδια τους η οικογένεια που επιτρέπουν να γίνεται αυτό. Υπήρξε θάνατος μέσα σε  χωριό 600 κατοίκων. Ανήκουστο για το 2017!!! Οδηγούν και ό,τι κινείται μπροστά τους θανατώνεται. Μα άνθρωπος θα είναι, μα γάτα, σκύλος, κότα… Ο,τι κινείται εκτελείται…

Ανάλυση Νο 2: Πριν από είκοσι οκτώ χρόνια, είχαμε πάει ταξίδι στη Βουδαπέστη. Εκεί για κάποιο λόγο χρειάστηκε να πάμε σε κάποιο κρατικό νοσοκομείο. Αν δε υπήρχε η επιγραφή «HOSPITAL» και στα αγγλικά, αλλά και ο σχετικός σταυρός απέξω, θα νομίζαμε όλοι ότι ήταν ξενοδοχείο. Όταν μπήκαμε στα εξωτερικά ιατρεία, μας έδωσαν να φορέσουμε πλαστικά αποστειρωμένα παπουτσάκια. Υπήρχε τόση ησυχία, τόση καθαριότητα και εξυπηρέτηση, που μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Είναι κάτι που δεν πρόκειται να ξεχάσω. Πριν από τριάντα χρόνια!!! Εμείς άραγε, πόσα χρόνια πίσω είμαστε;

Ανάλυση Νο 3: Πριν από οκτώ χρόνια πήγαμε με την ομάδα του θεάτρου στο Βέλγιο, γιατί μας κάλεσαν οι εκεί Καππαδόκες για να παίξουμε. Μια μέρα κάναμε ένα ημερήσιο ταξιδάκι στη Breeze. Σα να λέμε στο Παληό το δικό μας, αλλά που είναι ίδια με τη Βενετία. Χωριό για αυτούς, πόλη της Καβάλας για εμάς. Κυκλοφορούσαμε στην πόλη χωρίς να υπάρχουν σηματοδότες. Ούτε  για τους πεζούς, αλλά ούτε για τους οδηγούς. Αν μετρήσαμε δέκα φανάρια!!! Μόλις έφτανες στην άκρη του πεζοδρομίου και φαινόταν πως θέλεις να περάσεις απέναντι (φυσικά υπήρχαν παντού, μα παντού διαβάσεις) όποιο αυτοκίνητο περνούσε εκείνη τη στιγμή… κόκαλο μπροστά στα πόδια σου. Κι αν δεν πατούσες στο απέναντι πεζοδρόμιο, δεν ξεκινούσε. Και δεν ήταν μόνο οι οδηγοί για τους πεζούς, αλλά και οι οδηγοί για τους οδηγούς. Ήξεραν οι άνθρωποι τον Κ.Ο.Κ. Μια ηρεμία, μια συνεννόηση, τι να σας πω! Εμείς δε τα βλαχαδερά, σε κάθε σταμάτημα αυτοκίνητο, δως του ευχαριστώ κι ευχαριστώ. Μόνο το καλάθι με τα κοτόπουλα δεν είχαμε μαζί μας. «Μη λέτε συνέχεια ευχαριστώ», μας είπε ο Ελληνας φίλος μας ο οποίος ζει πολλά χρόνια εκεί. «Εδώ αυτό είναι το φυσιολογικό» Όπως κι εμάς εδώ στο Ελλάντα το φυσιολογικό είναι να παρκάρουν το αμάξι τους πάνω στις διαβάσεις, μπροστά σε εισόδους, πάνω σε πεζοδρόμια, να μπλοκάρουν δρόμους (αφορά και ανάλυση Νο 5). Εδώ το φυσιολογικό είναι να σου πατήσουν τα πόδια κι όχι να σταματήσουν με δύο μέτρα απόσταση από αυτά!

Ανάλυση Νο 4: Ο σύζυγός μου για είκοσι χρόνια ήταν νταλικέρης. Γύρισε όλη την Ελλάδα και κυριολεκτικά όλη την Ευρώπη πολλάκις. Μια μέρα λοιπόν μου είπε: «Όταν ήμουν είκοσι δύο χρόνων έκανα το πρώτο μου ταξίδι στην Ολλανδία. Το παιδί του χωριού λοιπόν, οδηγούσε κι έπινε καφέ. Μόλις τον ήπια, θεώρησα σωστό να πετάξω το άδειο πλαστικό έξω από το παράθυρο της νταλίκας. Φυσικά η μάνα μου και ο πατέρας μου, αγράμματοι άνθρωποι, αλλά με κοινωνική μόρφωση, μας μεγάλωσαν με σωστές συμβουλές συμπεριφοράς, αλλά τότε εγώ το παιζα μάγκας, κοιτάξτε με, σας έχω γραμμένους και κάτι τέτοια. Μόλις λοιπόν πέταξα το πλαστικό, ακούω κάτι σειρήνες περιπολικού και βλέπω κάτι προβολείς να με ακολουθούν. Τα έκανα επάνω μου. Με σταματούν, μου κάνουν έλεγχο και με βάζουν να περπατήσω 300 μέτρα πίσω, για να γυρίσω και να πάρω το πλαστικό ποτήρι. Μαζί μου ήρθε κι ένας αστυνομικός για συνοδεία. Μου έκοψαν κι ένα πρόστιμο, που δούλευα ένα μήνα για να ξεπληρώσω. Ήταν τόσο αυστηροί και ευγενικοί, που μόνο ευχαριστώ δεν τους είπα. Από τότε και μετά, ούτε χαρτάκι από τσίχλα δεν πετούσα. Καλύτερα να το κατάπινα. Μου κόπηκαν και οι μαγκιές και όλα».

Αυτά φυσικά ίσχυαν για τα περισσότερα κράτη. Στην Ελλάδα, μου λέει, όπου κι αν πήγαινα υπήρχαν παντού τριτοκοσμικές συνθήκες.

Σας θυμίζει κάτι; Αναμονή είκοσι λεπτών, άφαντος ο Παναής, κύριος, παγκάκι, σκουπιδαριό, τροφαντή κυρία, τράπεζα, εγώ εγκεφαλικό…

27/4/2017

Μετά από σαράντα χρόνια, πάλι έτσι θα είμαστε.

Εσείς σημειώστε την ημερομηνία. Εγώ τότε θα είμαι 89 1/2 χρονών. Για εσάς δεν ξέρω…

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.