Το ήπιον της τιμωρίας  

0
17

Του Βασίλη Τζιτζή, Σκάλα Καλλιράχης Θάσος

Ομολογώ, ότι δεν είμαι ειδικός στα νομικά.

      Η μόρφωσή μου σχετίζεται με τα οικονομικά, συγκεκριμένα είμαι  λογιστής, δηλαδή ήμουν λογιστής στην Αμερική, τώρα όμως περνάω τον καιρό  μου στην Ελλάδα σαν συνταξιούχος.

       Οι γνώσεις μου πάνω στη Δικαιοσύνη είναι περιορισμένες, αλλά αυτό δεν με εμποδίζει να κάνω την κριτική μου πάνω στο έγκλημα αναλύοντάς το ψάχνοντας σαν ένας κοινός άνθρωπος, με τα απλά δεδομένα να βρω τους πραγματικούς λόγους του εγκλήματος και το σκεπτικό του δράστη, κατά πόσο προέβη στο έγκλημα υπολογίζοντας την ήπια τιμωρία, που θα του επιβληθεί ανάλογα κατά πόσο στυγερό είναι το έγκλημα.

     Από τα τόσα εγκλήματα που ζούμε τελευταία, όλα είναι φοβερά και απαριθμώ μερικά μόνο για να τα αναλύσω και να δείτε, ότι τα εγκλήματα που γίνονται από απαίσιους φονιάδες, έχουν λογαριαστεί από τους φονιάδες οι πιθανές τιμωρίες και δεν θα πέσουν έξω ούτε στην ημέρα που θα βγούνε από την φυλακή, που είναι ένας ωραίος καταυλισμός με κανονική σίτιση, ιατρική περίθαλψη, τηλεόραση, κινητό και κανονικές  δεκαπενθήμερες άδειες.

     Πολλοί άστεγοι ζηλεύουν τους φυλακισμένους, ίσως επειδή δεν θέλουν ή δεν μπορούν να λογαριάσουν τα ευεργετήματα των φυλακών ή δεν μπορούν να σηκώσουν το μαχαίρι στην πεθερά τους, την γυναίκα τους, τον πατέρα τους, ή το παιδί τους, όπως είναι μερικά από τα τελευταία εγκλήματα της Κάρολαϊν και της Ελένης Τοπαλούδη, που είμαι σίγουρος εκατό τοις εκατό, ότι υπολόγισαν πρώτα την ποινή και μετά έκαναν το έγκλημα όπως είναι και στην περίπτωση της Ιωάννας που η δράστης είμαι σίγουρος υπολόγισε ποινή είκοσι πέντε χρόνια, θα δουλεύει στην κουζίνα θα γίνει η ποινή μισή, άλλο ένα τέταρτο έκπτωση λόγω καλής διαγωγής άλλο ένα όγδοο καλού πρότερον εντίμου βίου και σε δύο χρόνια θα βγει η δράστης και η Ιωάννα θα μείνει μια ζωή πληγωμένη.

    Και ρωτώ τη δικαιοσύνη; Που είναι η Δικαιοσύνη;

    Ποίοι είναι εκείνοι  που αποφασίζουν  για τις ποινές;

    Και από πού παίρνουν τόσα ελαφρυντικά; Λες  και ο εγκληματίας είναι ένας χρηστός πολίτης και τον ανταμείβουμε με γενναία δώρα για να μη τον χάσουμε από πελάτη και μετά τι θα κάνει η δικαιοσύνη; χωρίς τους εγκληματίες;

    Αυτές είναι οι σκέψεις μου, απλές,

    Βέβαια η φωνή μου δεν μπορεί να ακουστεί μέχρι την δικαιοσύνη, αλλά νομίζω, ότι κάτι πρέπει να γίνει να σταματήσει το μακελειό που θρηνούμε κάθε μέρα και καινούρια θύματα, με βιασμούς ανήλικων κοριτσιών από τον παππού, τον θείο και από τον πατέρα καμιά φορά.

    Αυτά τα εγκλήματα είναι το αρνητικό κομμάτι του πολιτισμού μας.

    Και στα άλλα κράτη γίνονται εγκλήματα αλλά όχι σε αυτό το επίπεδο, αλλά και η τιμωρία είναι τιμωρία όχι σαν και μας περίπατος σε ανθώνες.

   Έχω ζήσει κάμποσο καιρό  στην Ελβετία και είδα με τα μάτια μου έναν Ιταλό να μαγκώνει μια πάπια από το ποτάμι της Ζυρίχης του λέγεται Λίματ να την βάζει κάτω από το σακάκι του και να φεύγει.

    Δεν πρόλαβε να πάει είκοσι μέτρα και τον μάγκωσε ο αστυνομικός, που δεν οπλοφορούσε, που τον ειδοποίησε ένας φύλακας από την κορυφή του μεγάλου ξενοδοχείου και έτσι σε μισή ώρα ο εισαγγελέας του έβαλε την ποινή για το παράπτωμά του και εκτός από αυτό του κρεμάσανε την πάπια στο λαιμό και τον διαπόμπευσαν στην πόλη.

    Εάν συγκρίνουμε τα εγκλήματα που γίνονται στην Ελβετία με τα δικά μας θα είμαστε εκατό με ένα.

    Προσπαθώντας να εξηγήσω την μεγάλη διαφορά, αναγκάζομαι να παραδεχτώ ότι η αιτία είναι το ήπιον της τιμωρίας στην Ελλάδα, λόγο των ελαφρύνσεων.

    Η κατάσταση έχει φτάσει σε ένα απροχώρητο σημείο και η δικαιοσύνη με το ρυθμό που μοιράζει τις τιμωρίες  με τα ελαφρυντικά θα βρεθεί μπροστά στο δίλλημα η μισή Ελλάδα να γίνει φυλακές  και οι μισοί δημόσιοι υπάλληλοι να απασχολούνται με τις λεπτομέρειες να βρίσκουν ελαφρυντικά για τον φονιά της Κάρολαϊν, και των εκατοντάδων λοιπών εγκληματιών.

    Αν ο λόγος είναι οικονομικός, έχω να αντιτείνω, ότι με τα ελαφρυντικά μειώνουμε το χρόνο παραμονής στην φυλακή τάχα, αλλά δυστυχώς οι ίδιοι εγκληματίες μόλις βγούνε από την φυλακή ξανακάνουν τα ίδιο και χειρότερα εγκλήματα, άντε λοιπόν και πάλι από την αρχή πρότερος έντιμος βίος, δουλειά στην κουζίνα και τα λοιπά.

   Ήθελα να ξέρω πώς είναι δυνατόν τόσοι φυλακισμένοι να δουλεύουν όλοι στην κουζίνα για τον εαυτό τους.

   Πάντως έτσι που πάμε σε λίγο βλέπω τους μισούς έλληνες φονιάδες, αφού ο φόνος μετριέται σε είκοσι χρόνια φυλακή, αλλά βάζοντας τις ελαφρύνσεις και βγαίνεις σε τρία το πολύ χρόνια και ξαναδοκιμάζεις το παιχνίδι.

    Δεν ξέρω αν πράγματι αυτή είναι η Δικαιοσύνη, που πρέπει να έχουμε ή υπάρχουν σκοτεινές δυνάμεις πίσω από τα ελαφρυντικά.

    Βέβαια ο λόγος μου μπορεί να ακούγεται βαρύς, αλλά δεν μπορεί πρέπει να υπάρχει μια δικαιολογία.

    Ή είναι πολύ ευαίσθητη η δικαιοσύνη μας, ή είμαστε πρωτοπόροι στις απατεωνιές.

    Στα άλλα κράτη δεν υπάρχει κουζίνα, και η ποινή εφαρμόζεται μέχρι και την τελευταία μέρα.

    Και αν ξανακάνει το ίδιο έγκλημα, τότε η ποινή διπλασιάζεται.

    Σε μερικές πολιτείες στην Αμερικής ισχύει ακόμη η θανατική ποινή σε ορισμένα ειδεχθή εγκλήματα.

    Εκεί όμως υπάρχει η οπλοκατοχή και ο κάθε αμερικάνος έχει το πιστόλι του, γι’ αυτό δεν γίνονται ληστείες πολλές σε σπίτια, αλλά υπάρχει το άλλο, που ο κάθε ένας βγαίνει στα μαγαζιά, στον δρόμο και στις πλάζες και σκοτώνει για τον Αλάχ μερικές δεκάδες, μέχρι να τον στείλουν και τον ίδιο να τον κρήνη ο Αλάχ.

    Τα πράγματα είναι πολύ λεπτά και χρειάζονται πολύ μελέτη.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.