Πήρα ένα βουνό και το ακούμπησα δίπλα σε μια θάλασσα. Κουβάλησα με τις χούφτες μου χιλιάδες κόκκους άμμου και της άπλωσα μπροστά της…

…Ξεκρέμασα τον ήλιο και τον έβαλα να στέκεται από πάνω της…

…Μετά… κάτι μου έλειπε…

…Πάνω στο βουνό, έχτισα ένα μικρό πέτρινο σπίτι. Φύτεψα λουλούδια γύρω του και κάρφωσα πελώρια δέντρα. Πάνω τους τοποθέτησα φωλιές πουλιών…

…Μετά… κάτι μου έλειπε…

…Πήγα στον άνεμο και τον παρακάλεσα να βάλει μουσική…

…Και μετά…

…Φάνηκε από μακριά ένας άνθρωπος. Μπήκε στο σπίτι, άκουσε τη μουσική, μίλησε με τα πουλιά, μύρισε τα λουλούδια, κολύμπησε στη θάλασσα, ξάπλωσε πάνω στη χρυσή άμμο, ζεστάθηκε από τον ήλιο και κάθε απόγευμα πήγαινε βαρκάδα…

…Κάποια στιγμή ένιωσε μοναξιά. Σήκωσε το πρόσωπό του στον ουρανό, άνοιξε την αγκαλιά του και μια αγάπη έπεσε μέσα της…

…Και μετά…

…Δεν έλειπε τίποτα…

…Ήταν όλα όπως έπρεπε να είναι. Ο άνθρωπος, είχε όλα, όσα έπρεπε να έχει…

Θεοπίστη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.