Κείμενο του Δ. Στεφανίδη (αδελφού υπουργού επί ΠΑΣΟΚ) γραμμένο το 1939 στο περιοδικό «ΝΕΟΝ ΚΡΑΤΟΣ», επισήμου οργάνου της 4ης Αυγούστου

«Η δυσμένεια του εθνικοσοσιαλισμού προς το μεγάλο κεφάλαιο συνδέεται στενά όχι μόνο με την επιθυμία της ενίσχυσης των μεσαίων παραγωγικών τάξεων, αλλά και με την προσπάθεια πραγματοποίησης στην οικονομική ζωή της ανθρωπίνως πραγματοποιήσιμης δικαιοσύνης και προσέγγισης της οικονομίας προς την ηθική.

Ιδιαίτερα εχθρικές είναι οι διαθέσεις του εθνικοσοσιαλισμού απέναντι του μεγάλου τραπεζιτικού και χρηματιστηριακού κεφαλαίου, το οποίο όπως είναι γνωστό βρίσκεται κατά ένα μεγάλο μέρος στα χέρια Εβραίων. Το εβραϊκό τραπεζικό πνεύμα κυβερνά σήμερα όχι μόνο τις οικονομίες των κοινωνιών, αλλά και τα κράτη. Αυτό κινητοποίησε και ανωνυμοποίησε τα πάντα προς όφελός του-βιομηχανικές και συγκοινωνιακές εγκαταστάσεις, δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, ακόμη κι αυτήν την έγγειο ιδιοκτησία. Με την ανωνυμοποίηση όλων των επιχειρήσεων οι μέτοχοι αγνοούν τις επιχειρήσεις τους και ενδιαφέρονται μόνο για την απόδοση των κεφαλαίων τους. Τους είναι αδιάφορο πόσα είδη παράγονται στα εργοστάσια, αν ικανοποιούν επιτακτικές ανάγκες της ολότητος, αρκεί ότι τους εξασφαλίζουν υψηλά μερίσματα και τους επιτρέπουν να πηγαίνουν κατά καιρούς υπό μάχης με έναν ογκώδη χαρτοφύλακα στα γραφεία των ανωνύμων εταιρειών για την εξαργύρωση των μερισμάτοαποδείξεων.

Κανείς δεν τολμά να θίξει τους μεγιστάνες των τραπεζών και χρηματιστηρίων στα οικονομικά τους συμφέροντα. Τα καταχρεωμένα κράτη ζαρώνουν μπροστά τους από φόβο. Αυτοί καρπούνται άφθονα οφέλη από τις χρηματικές υποτιμήσεις, οι οποίες εκπρολεταριάζουν την τόσο αναγκαία για την εθνική ανύψωση μεσαία κοινωνική τάξη, ελάχιστα θίγονται από τις κρατικές πτωχεύσεις, ελάχιστα θίγονται επίσης από τους βαρείς φόρους. Χωρίς κανένα κώλυμα εξάγουν τα κεφάλαιά τους στο εξωτερικό, μόλις αντιληφθούν το μικρότερο για αυτά κίνδυνο, αδιαφορώντας εάν η κοινωνική οικονομία πέφτει από εκεί και πέρα σε κατάσταση μαρασμού. Κατά τον ίδιο τρόπο θησαυρίζουν χωρίς περιορισμό κάτω από τη σκέπη των νόμων, απορροφούν και την τελευταία ικμάδα του εργαζόμενου λαού και προπαντός εξαχρειώνουν την κοινωνία.

Αυτό το τελευταίο αποτελεί και το μεγαλύτερο κακό από αυτά που επισωρεύονται από τη μεγαλοκεφαλαιοκρατία επάνω στις κοινωνίες που περιέχονται μέσα στα κράτη. Συμφιλίωση του εθνικοσοσιαλισμού με μια τέτοια διεφθαρμένη κεφαλιαοκρατία είναι απολύτως αδύνατη και η συνεργασία του με το δίδυμο εαυτό της, τον εξίσου διεφθαρμένο κοινοβουλευτισμό. Συνεπής προς τις αντικεφαλαιοκρατικές πεποιθήσεις του ο εθνικοσοσιαλισμός θα έπρεπε να βλέπει ευχαρίστως να εξασφαλίζονται οι μεγάλες τράπεζες και τα χρηματιστήρια και να αντικαθιστώνται οι μεγάλες επιχειρήσεις με μια σειρά μεσαίων και μικρών. Αυτό είναι πραγματικά το οικονομικό του ιδεώδες. Μεσαίες επιχειρήσεις οι οποίες αποκομίζουν όχι υπερβολικά, θεμιτά κέρδη. Επιχειρήσεις οι οποίες εμφορούνται από πλήρη συνείδηση των υποχρεώσεών τους απέναντι στην εθνική ολότητα και οι οποίες συντηρούν το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό οικονομικώς ελευθέρων ανθρώπινων υπάρξεων».

Δημοσθένης Στεφανίδης

«Το κοινωνικό ζήτημα»

Περιοδικό «Νέον Κράτος» 1939

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.