Η αλήθεια είναι αγαπάω τη μουσική, αλλά δεν παίζω κανένα όργανο και αποδεδειγμένα είμαι απαράδεκτος, όποιο όργανο και αν δοκίμασα δεν τα κατάφερα.

Η ιστορία του μπουζουκιού μου λίγο παράξενη και λίγο θλιβερή θα την γράψω για να εξιλεωθώ από τις τύψεις που με βασανίζουν επειδή έκανα την βλακεία να αγοράσω εκείνο το μεταχειρισμένο μπουζούκι του Αντώνη, εν γνώσει μου, ότι ποτέ δεν θα μάθαινα να παίξω μπουζούκι όσα μαθήματα κι΄αν έπαιρνα.

Ο λόγος που αγόρασα το μπουζούκι του Αντώνη ήταν ο Θάνος ο Καντριώτης, πουήξερε για το μπουζούκι του Αντώνη, που ήταν ένα ιστορικό μπουζούκι, που πέρασε από χέρια και από χέρια, μέχρι που μου είπε ο Θάνος, αυτό και μόνο του θα παίζει. Αυτό μου έδωσε αέρα και αποφάσισα να το αγοράσω. Βέβαια ήταν λίγο ακριβό, αλλά το καλό πράγμα πρέπει να πληρώνεται.

Έσκασα τις τέσσερες χιλιάδες και πήρα το μπουζούκι του Αντώνη, που το είχε πάρει από τον Γιώργο, εκείνος από τον Γιάννη, ο Γιάννης από τον Αποστόλη και ο Αποστόλης από τον Βαμβακάρη.

Όλος περηφάνια έβγαλα και μια αναμνηστική φωτογραφία δίπλα στο μπουζούκι το ιστορικό, που δίπλα του έμοιαζα με στυλιάρι.

Με τον Θάνο συμφωνήσαμε να το έχει στο σπίτι του, για τα μαθήματα να μην το κουβαλάω κάθε μέρα εδώ και εκεί και αργότερα όταν μάθω να παίζω μπουζούκι το παίρνω σπίτι μου.

Έλα όμως που ο Θεός δεν συμφωνούσε με τα σχέδια μας και μια μέρα πριν καλά καλά αρχινίσουμε τα μαθήματα τον πέθανε τον Θάνο και μαζί του πήρε και το μπουζούκι μου.

Δηλαδή την ημέρα της κηδείας, όπως ήταν ο κόσμος μαζεμένος γύρω από το μνήμα και σχολίαζε την ζωή του μακαρίτη στη γειτονιά, την καλοσύνη του, την λεβεντιά του και την απλότητά του, πετάχτηκε ένας κοντός και είπε οι αριστεροί έχασαν έναν δυνατό μαχητή, κάποιος άλλος συμπλήρωσε ήταν όμως και λιγάκι δεξιόχειρ.

Από την άλλη άκρη πετάχτηκε ένας ψαρομάλλης και είπε, όχι λιγάκι μα αρκετά δεξιός που τρομάξαμε να βρούμε ποιος ήταν η πρόκα.

Αμέσως δημιουργήθηκε ένα σούσουρο και κάποιος συγγενής του θανόντος στα βιαστικά μοίραζε κονιάκ, υπέρ αναπαύσεως της ψυχής και για να καταστείλει κάθε περεταίρω συζήτηση για τα πολιτικά φρονήματα του μακαρίτη, που δεν ήταν φαίνεται και πολύ καθαρά. ‘Όταν ο παπάς τελείωσε την νεκρώσιμη ακολουθία και όλοι  παίρνοντας μια φούχτα χώμα και φυλώντας την, την πασπάλιζαν πάνω από το φέρετρο του νεκρού, μερικοί με φτυάρια περίμεναν στην μπάντα ν’ αρχίσουν το μακάβριο έργο τους.

Κοντά σ’αυτούς και ο εκσκαφέας με γεμάτο τον κουβά του περίμενε να αδειάσει τα χώματα πάνω στον τάφο του Θάνου και αιωνία η μνήμη αυτού.

Εκείνη τη στιγμή παρουσιάστηκε κάποιος κρατώντας ένα μπουζούκι και ίσα που πρόλαβε να ψελλίσει δυο λέξεις και έριξε το μπουζούκι πάνω από το φέρετρο. Όλοι χειροκρότησαν με ενθουσιασμό και κοντά σ’ αυτούς και εγώ, αλλά εκείνη τη στιγμή είδα το μπουζούκι να είναι το δικό μου μπουζούκι και προσπάθησα να κατεβώ κάτω να αρπάξω το μπουζούκι μου.

Δυστυχώς μόλις πήδηξα στο μνήμα για να αρπάξω το μπουζούκι μου εκείνη τη στιγμή έριξε και ο εκσκαφέας όλο το χώμα επάνω μου και θάφτηκα κυριολεκτικά κάτω από τα χώματα.

Ευτυχώς κάποιος πήδηξε στον τάφο και με άρπαξε από τον καρπό του δεξιού χεριού μου και με δυσκολία με έσυρε έξω από τα χώματα.

Προσπάθησα να πω, ότι το μπουζούκι που έριξαν ήταν το δικό μου, αλλά κανείς δεν μου έδινε σημασία εν μεταξύ το μνήμα σκεπάστηκε με χώματα και πάει το μπουζούκι μου το ιστορικό να χτυπάει τις χορδές του στον Άγιο Πέτρο να του ανοίξει  την πόρτα να μου κρατήσει μια θέση μέχρι…..

Δυστυχώς αυτή ήταν η κατάληξη ενός ιστορικού μπουζουκιού.

Τώρα κάθομαι και σκέφτομαι άξιζε ένα τέτοιο ιστορικό μπουζούκι στα χέρια μου;

Ασφαλώς όχι, άρα άξιζε η τιμή των τεσσάρων χιλιάδων ευρώ να μάθω άλλη φορά να πιστεύω, ότι θα μάθω κάτι που είναι πάνω από τις δυνάμεις μου.

Καλά να πάθω.

 

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.