Από τους αρχαίους χρόνους υπάρχει προσπάθεια για παγκόσμια εξουσία μέσω του δικτύου του γνωστού ιερατείου του πλούτου και της ισχύος, μέσω του οποίου χειραγωγούνται οι λαοί. Το δίκτυο αυτό εργάστηκε συστηματικά για να τοποθετήσει τα όργανά του σε θέσεις ισχύος.

Οι λαοί παραμένουν σαστισμένοι, φοβισμένοι, υποταγμένοι, χωρίς στιβαρές ηγεσίες, πορευόμενοι άβουλοι και ηλίθιοι στη μοίρα τους. Δημιουργήθηκε ένα κενό κοινωνικής οργάνωσης και πολιτικής έκφρασης που επέτρεψε να πραγματοποιηθεί το «μεγάλο φαγοπότι». Οι λαοί πίστεψαν στα παραμύθια της γιαγιάς για «Τέλος της ιστορίας» και για «Μονόδρομο».

Προοδευτικά η Δημοκρατία αντικατεστάθη από τον καταστροφικό προσδιορισμό της Γουόλ Στριτ και των χρηματοπιστωτικών ομίλων. Οι πολιτικές αποφάσεις δε λαμβάνονται πλέον από εκλεγμένες κυβερνήσεις αλλά από τους διευθυντές των τραπεζών και των πολυεθνικών. Ακόμα και στις ΗΠΑ το κογκρέσο παρεδόθη σε μια μικρή μαφία ολιγαρχών. Οι τραπεζίτες προσφέρουν τα κεφάλαια για την εξαγορά των Μ.Μ.Ε. Οι ίδιοι ελέγχουν και τις μεγάλες βιομηχανίες και τις πολυεθνικές.

Εφημερίδες, τηλεόραση, ραδιόφωνο, οπτικοακουστικά μέσα, βιβλία, εκδόσεις, εταιρείες δημοσκοπήσεων, Χόλυγουντ και άλλα δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς τα έσοδα από τις διαφημίσεις και τις χρηματοδοτήσεις αυτών. Οι πνευματικοί άνθρωποι έγιναν εισοδηματίες. Οι βαρόνοι των Μ.Μ.Ε. τηρούν πιστά τις εντολές των χρηματοδοτών τους. Ονομάζουμε ειδήσεις το ψέμα και τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Οι δημοσιογράφοι χορεύουν στο σκοπό που τους παίζουν οι εξουσιαστές και γίνονται αντιγραφείς και «φερέφωνα» της επίσημης απόψεως για τη ζωή. Πρόκειται γι’ αυτούς που κάνουν τη δουλειά για όσους βρίσκονται ψηλότερα στην πυραμίδα των Μ.Μ.Ε. Αυτοί δε που βρίσκονται στη μύτη της πυραμίδας είναι ελάχιστοι και μένουν στη σκιά. Με λίγα λόγια η παρούσα κρίση είναι η ύβρις στο αποκορύφωμά της, η οποία προέρχεται από την υπεροψία των ολίγων και την άγνοια και αδιαφορία των πολλών.

Η κρίση βαθαίνει καθώς η φούσκα του νεοφιλελευθερισμού, παρά τα τρισεκατομμύρια που καταβροχθίζει εκρήγνυνται και γκρεμίζει τις τιμές των παγκόσμιων χρηματιστηρίων. Που θα καταλήξει η κρίση που άρχισε από τις αμερικανικές τράπεζες και επεκτείνεται στην παγκόσμια οικονομία;

Μια κρίση σκηνοθετημένη από την ολιγαρχία του πλούτου κατ’ άλλους είναι τυχαίο γεγονός που ξέφυγε από τους μοχλούς χειραγώγησης. Το ερώτημα είναι, υπάρχει κάτι άλλο υποκατάστατο για την εκτόνωση της κρίσης και την ομαλή συνέχιση της πορείας της παγκόσμιας οικονομίας; Ή τελικά θα αντιδράσουν οι λαοί όταν έρθει ο λογαριασμός πληρωμής της κρίσης που μας έφεραν οι διεθνείς θαυματοποιοί εκ του μηδενός και που σαν άλλοι Μίδες δημιούργησαν αμύθητα πλούτη; Ήτοι χρήμα: χωρίς ιδρώτα, χωρίς παραγωγική εργασία και με νέες ταχυδακτυλουργικές μεθόδους των νέων τραπεζιτικών προϊόντων, των δομημένων ομολόγων, των sub primes κ.λπ.

Η δομική αιτία της κρίσης είναι αποτέλεσμα της συσσώρευσης κεφαλαίου και των παραγωγικών μέσων στην ολιγαρχία με μείωση των λαϊκών εισοδημάτων Αρχιτεκτόνων της κρίσης ο Μίλτον Φρήντμαν, που εισήγαγε τη θεωρία ότι «τα πάντα μπορούν να ρυθμιστούν από την αγορά» και ότι «το κράτος είναι το ίδιο το πρόβλημα με τον παρεμβατισμό του». Το δόγμα αυτό ήταν ο «σίφωνας» για την αφαίμαξη του πλούτου. Έτσι ελεύθερη αγορά έγινε μια ιδιόμορφη ολιγαρχία που ελέγχει: την οικονομία, την αγορά, την πολιτική, τα Μ.Μ.Ε. και κάθε εμφάνιση της κοινωνίας. Τα πάντα υπακούουν σ’ αυτήν, η οποία όταν ξέσπασε η κρίση ζήτησε από τις υποτακτικές της κυβερνήσεις να τη σώσουν, ανορθώνοντας το γκρεμισμένο ντόμινο της οικονομικής πυραμίδος με χρήματα των φορολογουμένων.

Το τοκογλυφικό «μηχανάκι» της εβραϊκής «Federal Reserve Bank» έκοβε πυρετωδώς δολάρια δανείζοντας στις ΗΠΑ 53 τρις και η πτώση ήλθε. Τα κοινωνικά φόρουμ μοιάζουν με «παιδικές χαρές» της συνθηκολογημένης αριστεράς.

Για την εκτόνωση της κρίσεως επιβάλλεται η θέσπιση ορισμένων μέτρων.

  1. Καθιέρωση ατομικών ελευθεριών και ατομικής πρωτοβουλίας αλλά μέχρις ενός ορίου.
  2. Διάσπαση των πολυεθνικών ομίλων.
  3. Απαγόρευση και κλείσιμο των παράκτιων εταιρειών (off shore).
  4. Δήμευση πλούτου πέραν ενός λογικού ορίου σε ιδιώτες και εξωστρακισμός των κροίσων που προκαλούν.
  5. Λογοδοσία των υπευθύνων της κρίσεως ενώπιον Ειδικού Δικαστηρίου οικονομικού εγκλήματος.
  6. Λήψη μέτρων για το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων-φτωχών.
  7. Επιβολή αντικινήτρων στην υλική κατανάλωση αγαθών-πλην των βασικών ειδών.
  8. Καθιέρωση διαφάνειας και έλεγχος προς αποφυγή νοθείας, αισχροκέρδιεας και εξαπατήσεως των πολιτών.
  9. Θέσπιση ποινών και δήμευση περιουσίας του απατεώνα.
  10. Αλλαγή του Νόμου περί ευθύνης υπουργών.
  11. Πάταξη των Μονοπωλίων και Ολιγοπωλίων.
  12. Ανάπτυξη της υπαίθρου.
  13. Επιβολή ελέγχου επί των διαφόρων κέντρων ισχύος (σιωνιστικά, θρησκευτικά, μασονικά, μαφίας, λαθρομετανάστευσης κ.α.).

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here