Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Μεγάλος ο πόνος!
Και η θλίψη συνεχίζει να μας σκεπάζει με το πέπλο της βαριά βαριά…
Φέτος πέρα από τους 57 της τραγωδίας των Τεμπών πέρυσι, έχουμε θανάτους γνωστών μας απλών ανθρώπων, αλλά κυρίως νέων…
Άλλοι σαν θύματα της ασφάλτου κι ενός μοιραίου λάθους ενός δέκατου του δευτερολέπτου, ενώ άλλοι μας αποχαιρέτησαν μετά από την ήττα που υπέστησαν σε προσωπικό επίπεδο μετά τη μάχη που έδωσαν για την υγεία τους…
Αγαπημένα πρόσωπα, νέα κορίτσια, νέοι άνθρωποι, οι διπλανοί μας, οι φίλοι μας…
Τι να πεις στη μάνα που στόλιζε την κόρη με λουλούδια αποχαιρετώντας την;;;
Ούτε καν λόγια παρηγοριάς μπορείς να ψελλίσεις, ντρέπεσαι να μιλήσεις, γιατί ό,τι και να κάνεις τον πόνο της δεν μπορείς να τον ανταγωνιστείς…
Τι να πεις στα μικρά παιδιά που ορφάνεψαν;;;
Πώς να αγκαλιάσεις τον σύζυγο που έμεινε έρμος, ενοχοποιημένος από τον ίδιο του τον εαυτό, που χρειάζεται ίσως περισσότερη βοήθεια ακόμη και από τα δύο μικρά του βλαστάρια;;;
Γιατί αν αυτός δεν σταθεί στα πόδια του τίποτα δεν θα ορθοποδήσει…
Συμπάσχουμε, λέμε… Αλλά επιφανειακά, γιατί τόσο μπορούμε…
Ας είμαστε σεμνοί και ταπεινοί σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι η συμβουλή που θα ήθελα να δώσω…
Ας μην νομίζουμε ότι εμείς οι διπλανοί, οι φίλοι, οι γείτονες, οι παιδικοί φίλοι πονάμε περισσότερο από τους κατ’ εξοχήν πενθούντες…
Ας σεβαστούμε τη μνήμη των νεκρών, αλλά και των εναπομείναντων ζώντων που έχουν να ανέβουν το δικό τους προσωπικό γολγοθά…
Ευχόμενοι μόνο να μην ζήσουμε τέτοιες τραγικές στιγμές κι οι ίδιοι μας…
