Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Σβηστά φεγγάρια
Δεν ξέρω τι φταίει…
Το φεγγάρι το ροζ, που λάμπει ;;;
Το τυρί και η σαλαμούρα που χύθηκε στο κάθισμα του αυτοκινήτου, συνέπεια του ντράγκα ντρούγκα που τρέχω όλη μέρα πάνω από τις λακκούβες που μας άφησαν προίκα οι οπτικές ίνες και το συνεργείο που έσκαψε όοοοληηηηη την πόλη;;;
Ο καιρός που είναι μια έτσι μια γιουβέτσι; Και δεν ξέρουμε αν πρέπει να φορέσουμε παλτό ή μαγιό;;
Το ότι μας δίνουν αυξήσεις κι εγώ δεν μπορώ να τις καταλάβω;;;
Που κανείς, μα κανείς δεν συμβαδίζει με τους δικούς μου ρυθμούς;;;
Που εγώ δεν συμβαδίζω με τους ρυθμούς κανενός;;;
Που όλοι—κατ’ εμέ– κινούνται πολύ αργά, υποτονικά σχεδόν και ταυτόχρονα έχουν και το θράσος να κάνουν χιούμορ, να χαμογελούν, ενώ εγώ σφίγγω τα δόντια, γιατί ξέρω ότι αν ξεσπάσω θα είμαι άδικη;;;
Τι φταίει τελικά;;;
Που αισθάνομαι πάλι, για άλλη μια φορά, ότι προσπαθώντας να βγω από το αδιέξοδο, μπαίνω πιο βαθιά σ’ αυτό;;;
Και χάνω χρόνο…
Που κάνω ένα βήμα με το ζόρι στην επίλυση των προβλημάτων και η κατάσταση με πάει πάλι στην αρχή;;;
Ωρες—ώρες όταν αισιοδοξώ μονολογώ μέσα μου ότι εγώ τουλάχιστον αγωνίζομαι κι έτσι παρηγορούμαι…
Σήμερα όμως ούτε αυτό δεν πιάνει…
Γιατί βλέπω ότι οι άλλοι που δεν λαχανιάζουν, χάνουν τον ίδιο πολύτιμο χρόνο, αλλά τουλάχιστον χαμογελούν…
Και το φεγγάρι συνεχίζει να με κοιτάει…
Μοιάζει σα να με ρωτάει: «Εσύ πάντα ερχόσουν στη θάλασσα τα βράδια και κάναμε παρέα… Τώρα πού είσαι;;;»
Δεν είναι ένα που μου φταίει…
Μου φταίνε όλα τα παραπάνω κι ακόμη περισσότερα…
Μα πιο πολύ που εσύ έρχεσαι και φεύγεις κι εγώ συνεχίζω να μετρώ σβηστά φεγγάρια…
