Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Η ζωή και ο θάνατος…
Ζούμε όλη μας τη ζωή φοβούμενοι το θάνατο… Αυτός είναι ένας λόγος που γινόμαστε προσεκτικοί στις κινήσεις μας και ορθολογιστές στις αποφάσεις μας…
Δεν μπορούμε να τον αποδεχθούμε γι αυτό το λόγο σ’ όλη τη γη οι άνθρωποι βιώνουν το πένθος με χρώματα, με συμβολισμούς, με έθιμα και πρακτικές τέτοιες ώστε να παρηγορηθούμε και να δεχτούμε τη θνητότητά μας…
Μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη υποστηρίζει ότι αν δεν υπήρχε ο θάνατος, δεν θα υπήρχε και η θέληση για ζωή…
Αν ήμασταν αθάνατοι, δεν θα υπήρχε λόγος να σηκωθούμε το πρωί από το κρεβάτι μας, δεν θα υπήρχε λόγος να προσπαθούμε για τη ζωή μας, δεν θα βάζαμε στόχους, δεν θα αγωνιζόμασταν…
Εκτός απ’ αυτό δεν θα υπήρχε η ανάγκη μέσα μας για δημιουργία, για τεκνοποίηση, για διαδοχή, για υστεροφημία και ό,τι άλλο συνεπάγεται αυτή η κατάσταση…
Λογικά δεν θα υπήρχε εξέλιξη, ούτε πνευματική, ούτε άλλου είδους…
Ετσι καταλήγουμε πάλι στο ότι «Τα πάντα εν σοφία εποίησε»…
Κι αφού ακόμη και ο θάνατος δικαιολογεί την ίδια τη ζωή…
Θέλω να πιστέψω ότι αυτός ισχύει μόνο για το σαρκίο μας και όχι για το ίδιο το πνεύμα μας…
Γιατί κι εγώ το φοβάμαι το άγνωστο…
Ίσως είναι μονοπάτι, ίσως είναι σκοτεινό, ίσως και όχι…
Όπως και νάχει το πράγμα, η ζωή η ίδια σε κόντρα πάντα με το θάνατο, μας επιτάσσει να την τιμήσουμε με κάθε τρόπο…
