Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Δεν μου φτάνει ο χρόνος!
Δεν μου φτάνει ο χρόνος…
Να είχε, λέει, το 24ωρο άλλες 4 ώρες κι εγώ ίσως και να τα προλάβαινα όλα…
Τρέχω τρέχω, από τη νύχτα ξεκινώ και καταλήγω νύχτα να ξαποστάσω…
Και δεν ξαποσταίνω…
Αλλά και προκοπή δεν κάνω…
Και έτσι κατάκοπη άλλο ένα βράδυ, ξάπλωσα, και άρχισα τις σκέψεις…
Αντί να κάτσω να μετρήσω προβατάκια κι αντί να μετρήσω το κέρδος, το οποίο αφού είναι ανύπαρκτο, είναι και μη μετρήσιμο…
Κι αφού μου είναι άχρηστα και τα προβατάκια και τα μετρήματα…
Άρχισα να αφαιρώ λοιπόν…
Λες και ζω δεύτερη εφηβεία και όλο σκέφτομαι πώς θα ταν η ζωή αφαιρώντας της δεδομένα…
Και ξεκινώ…
Κι αν δεν υπήρχε ο χρόνος στη ζωή μας;;;
Ούτε σαν έννοια, ούτε σαν μονάδα μέτρησης, ούτε σαν ανάγκη…
Πώς θα ήταν άραγε;;;
Δεν θα μετρούσαμε τις ώρες, δεν θα μετρούσαμε τις μέρες, δεν θα μετρούσαμε τα χρόνια…
Θα ‘χαμε άραγε πρόβλημα;;;
Πώς θα χαρακτηρίζαμε τους άλλους ή τον εαυτό μας, αφού δεν θα υπήρχαν οι ηλικίες;;;
Πώς θα ζούσαμε το προλαβαίνω ή το δεν προλαβαίνω…
Δεν θα υπήρχαν ούτε το παρελθόν, το παρόν ή το μέλλον;;;
Ή θα υπήρχαν χωρίς να έχουν ονόματα;;;
Θα είχαν καταρρεύσει τόσες έννοιες, τόσες αναλύσεις, τόσες έρευνες, τόσα και τόσα…
Η ιστορία, η επιστήμη, η κοινωνιολογία, η ανθρωπολογία… Όλα θα πήγαιναν περίπατο;;;
Αισθάνθηκα ένα τεράστιο κενό να με τυλίγει που τρόμαξα…
Πήγε 3 τη νύχτα, πρέπει να κοιμηθείς, μου ψιθύρισα… Έκλεισα τα μάτια και παραδόθηκα στο Μορφέα…
