Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Φύγε!
Μην εστιάζεις…
Φύγε…
Πάρε την σκέψη σου και κάντην βόλτες…
Στους ουρανούς τους γαλανούς που βρίσκονται πάνω από το κεφάλι σου…
Επιτέλους κοίτα ψηλά…
Πάρε την σκέψη σου και ταξίδεψέ την…
Στα όνειρά σου…
Στα δάση τα καταπράσινα…
Σ’ ένα δειλινό γλυκό που ξάπλωσες πάνω στα φύλλα και ατένιζες τα σύννεφα…
Πήγαινε και βρες τις στιγμές που σαν παιδάκι έπαιζες αμέριμνο…
Άραγε, τότε ανησυχούσες γι αυτό που θα συνέβαινε κάποτε και σου συμβαίνει τώρα;;;
Φύγε, άδειασε το μυαλό σου από τα σκουπίδια της μιζέριας και ζήσε ό,τι όμορφο έχεις…
Σίγουρα υπάρχουν όμορφα πράγματα και για σένα…
Μουσική, θέατρο, βόλτες, μπανάκι στη θάλασσα, φύση, φίλοι, έρωτας, ψάρεμα και τόσα άλλα…
Βγες έξω και ανάσανε την αύρα που ό,τι και να συμβαίνει, όπως και να το βλέπεις εσύ, αυτή δεν παύει να δροσίζει την πλάση…
Σβήσε μνήμες…
Σβήσε πόνους…
Σβήσε τη μιζέρια…
Σε τίποτα δεν σε εξυπηρετούν όλα αυτά…
Ζήσε μέσα σε ό,τι όμορφο ντύνεται η καθημερινότητά σου…
Απλά πάρε την σκέψη σου και άλλαξέ της τους δρόμους της…
Αυτή την αδιάκοπη μουρμούρα μέσα σου στρέψε την…
Στο τώρα που είναι ένα ανεκτίμητο δώρο…
Στο έχω δικαίωμα να ζω…
Στο αξίζω ομορφιές…
Σε ένα οποιοδήποτε δικό σου αξίζω…
Φύγε όμως…
Αφού δεν μπορείς να απαλλαγείς απ’ αυτήν, τουλάχιστον υποχρέωσέ την, να σε εξυπηρετήσει επιτέλους σε κάτι θετικό…
Μην γίνεσαι άλλο δικός της υπηρέτης…
