Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Απλό μανδύα…
Ο Χριστός φορούσε έναν απλό μανδύα και γκρέμισε το Ναό του Σολομώντα…
Ακύρωσε τις καρέκλες των γραμματέων και των φαρισαίων…
Όλα αυτά τα διδαχτήκαμε στο μάθημα των θρησκευτικών…
Γι αυτό το λόγο ο Χριστός νίκησε…
Νίκησε με την ταπεινότητά του και μπήκε στις καρδιές εκατομμυρίων…
Επειδή αγκάλιασε όλα τα πλάσματα, τη γυναίκα, τα παιδιά, τα ζευγάρια, τη ζωή, την πλάση όλη…
Ο μανδύας του ήταν η αγάπη και δεν χρειαζόταν να είναι χρυσός ή πλουμιστός…
Γιατί η αλήθεια δεν χρειάζεται να στολίζεται για να λάμψει…
Στην πορεία όλα άλλαξαν…
Η βυζαντινή αυτοκρατορία άφησε τα χνάρια της κι αυτό επικαλούνται οι ιερωμένοι σαν παράδοση…
Η αλήθεια βέβαια πηγάζει, κατά τη γνώμη μου, από το γεγονός ότι καλλιεργήθηκε στον όχλο ότι όλη η δύναμη είναι ο χρυσός, τα πλούτη, τα μεγαλεία…
Τα δεσμά του σύγχρονου κόσμου, αυτά που υποτίθεται προσφέρουν ασφάλεια και μας έχουν παραπλανήσει να τα θεωρούμε ανάγκες…
Αν λοιπόν οι πατέρες της εκκλησίας μας, είτε απλοί παπάδες, είτε μητροπολίτες, είτε αρχιεπίσκοποι ήταν ρακένδυτα ντυμένοι, όπως κάποτε ο Χριστός…
Σίγουρα με την εκπαίδευση που έχουμε υποστεί εδώ και αιώνες, κανείς δεν θα τους έδινε σημασία…
Ετσι κάπου χάθηκε η ουσία των πραγμάτων και όσοι λένε ότι ζουν με τον Χριστό μέσα στην ψυχή τους, ενώ προσκυνούν χρυσά στέμματα ή σκήπτρα, για μένα κάτι άλλο κουβαλούν ψυχικά…
Εντελώς επιεικώς θα πω ότι απλά είναι παραπλανημένοι…
Δεν είναι ειδικά το πώς ζουν και ντύνονται οι θρησκευτικοί μας εκπρόσωποι, που με έφερε σε τέτοιες σκέψεις…
Είναι τα πανάκριβα αυτοκίνητα με τα οποία κινούνται, το χρυσό που λάμπει πάνω τους με κάθε ευκαιρία.
Είναι γενικό το φαινόμενο κι όλα αυτά που είδα στον καιρό της κρίσης που περάσαμε, όπου όλοι μας ταλαιπωρηθήκαμε οικονομικά και εξαθλιωθήκαμε, μόνο πικρία μας φέρνει και μας διώχνει από την αγάπη…
Γιατί οι αντιθέσεις είναι δυσθεώρητες…
