Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Χαλαρώστε!!!
Το βάθος της ματιάς είναι πιο σημαντικό από το χρώμα των ματιών…
Έπεσε η ματιά μου στο πλήθος γύρω μου…
Προχωρούσα στην ουρά και αυθόρμητα παρατηρούσα τους ανθρώπους…
Τις ματιές τους και τι εκπέμπουν…
Γιατί στο τέλος εκεί εστίασα…
Ηταν οι περισσότερες παράξενες…
Έκρυβαν καχυποψία, άγχος, ήταν γεμάτες ερωτήματα, εξέπεμπαν φόβους…
Ιδιαίτερα η περιφερική όραση έκανε πάρτι…
Μα γιατί? Αναρωτήθηκα…
Ταξιδεύουν… Πηγαίνουν διακοπές ή επιστρέφουν απ’ αυτές… Θάπρεπε ναι είναι χαλαροί…
Εγώ πάλι είχα το βλέμμα του εξερευνητή
Όλα αυτά διαδραματίστηκαν σε μεγάλο αεροδρόμιο τηςΕυρώπης…
Δεν είναι λίγα για μένα και ασήμαντα…
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι ήταν δυστυχισμένοι…
Σκληροί άνθρωποι…
Πρέπει, μη, μόνο έτσι, ταγμένοι στο καθήκον…
Περήφανοι και περιορισμένοι…
Εγκιβωτισμένοι…
Λαοί των ορίων…
Ήθελα να τους φωνάξω…
…Υπάρχουνε στιγμές, που το να αφεθείς είναι πιο σημαντικό από την ασφάλειά σου…
Ζήσε…
Σώπασα, όμως…
Και ο παρατηρητής μου…
Επεμβαίνει…
Γιατί κρίνεις?
Εσύ είσαι καλά?
Προχώρα έτσι…
Παρατήρησε και μην κρίνεις…
Υπάρχουνε στιγμές, που το να είσαι παρών είναι πολύ πιο σημαντικό από το να μιλάς.
Κι έτσι μ’ αυτές τις εμπειρίες επέστρεψα στην Ελλάδα…
Ήταν ένα πολύ χρήσιμο ταξίδι για μένα…
Έμαθα πολλά…
Ειδικά όμως αναγνώρισα πολλές ματιές…
