Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Διπλοπροσωπία!
Περίεργη μέρα σήμερα…
Ανακρίσεις τρίτου βαθμού…
Υποθέσεις, συνωμοσίες, ίντρικες…
Βέλη εξαπολύονται στο κενό…
Ναι, στο κενό…
Μέχρι και πλαφ ακουγόταν στα εσωτερικά αυτιά μου.
Τελικά κι αυτή η μέρα, ήρθε να με διδάξει…
Ακούστηκε τόσες πολλές φορές η λέξη, «διπλοπροσωπία» που κλήθηκα να την αναλύσω, αλλά και να τη δικαιολογήσω…
Το συμπέρασμά μου είναι πολύ απλό…
Όταν κάποιος κάνοντας το καθήκον του, αναγκάζεται να έχει και ένα ειδικό ύφος, να πουλάει μούρη δηλαδή, αλλά ζει σε μια κλειστή κοινωνία, στην οποία θέλει να είναι και πολύ αγαπητός, τότε μετατρέπεται σε διπλοπρόσωπο ον.
Είναι τόσο μεγάλη η ανάγκη του, να είναι αποδεκτός από τους γύρω του, που εναλλάσσει διαρκώς τη συμπεριφορά του.
Τη μια γίνεται σκληρός, την άλλη κοινωνικό ον.
Είναι πολύ δύσκολο στους γύρω του να καταλάβουν, ότι το σκληρό πρόσωπο, είναι η άμυνα που είναι εντελώς απαραίτητη για να σωθούν πράγματα αξίας.
Επίσης είναι πολύ δύσκολο να κρατηθεί μια ισορροπία, ανάμεσα στις δυο συμπεριφορές, ώστε να μπορέσεις να χαρακτηρίσεις το άτομο αυτό με μια λέξη.
Είναι καλό;
Είναι κακό;
Εγώ θα πω ότι είναι ουσιαστικά καλό και δε χρειάζεται να ανησυχεί τόσο πολύ…
