Θα επαναλάβουμε πως, η μείωση του πληθυσμού στην περιφέρεια της Ελλάδας, κυρίως, δεν οφείλεται στην υπογεννητικότητα. Η υπογεννητικότητα, δηλαδή η μείωση των γεννήσεων παιδιών, είναι η επίπτωση. Το αίτιο, κατά την άποψη μας, είναι η μεγάλη πληθυσμιακή αποψίλωση της περιφέρειας. Και η μετακίνηση των νέων ανθρώπων και των οικογενειών με νέους γονείς, είτε στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας, είτε (ακόμα χειρότερα) στο εξωτερικό.
Επομένως, όσο κι αν προσπαθούν οι βουλευτές Δράμας να μεταπείσουν την κεντρική διοίκηση, να μην υλοποιήσει τις συμπτύξεις τμημάτων στα σχολεία, της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης επί το πλείστον, δεν θα αλλάξουν το γεγονός ότι, ο αριθμός των παιδιών στην Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης και στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας, ειδικότερα, ακολουθεί φθίνουσα καμπύλη μετά το έτος 2011. Οι οικογένειες με παιδιά στην Περιφέρεια μας, από το 2011 έως το 2021, έχουν μειωθεί κατά 14,2%. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι, ότι η παραδοσιακή οικογένεια παραμένει η μεγάλη ελπίδα για την πληθυσμιακή αναγέννηση της περιοχής και της Ελλάδας. Οι οικογένειες με παντρεμένους γονείς (ανδρόγυνο) έχουν 80.000 παιδιά, ενώ οι μονογονεϊκές (είτε με μητέρα μόνο, είτε με πατέρα μόνο) έχουν συνολικά 10.144 παιδιά.
Επίσης, από τις οικογένειες με παντρεμένους, ή συμβιούντες γονείς, σε ποσοστό άνω του 50% (50,4%) εργάζονται και οι δύο γονείς. Σε ποσοστό 35% εργάζεται μόνο ο πατέρας, σε ποσοστό 4,7% εργάζεται μόνο η μητέρα και σε ποσοστό 9,9%, δεν εργάζεται κανένας από τους δύο γονείς. Η εργασία, επομένως, είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για την δημιουργία οικογένειας. Η σταθερή εργασία, με αξιοπρεπές εισόδημα, είναι το ζητούμενο για να προχωρήσουν οι νέοι άνθρωποι στην δημιουργία οικογένειας. Αν δεν βρίσκουν σταθερή εργασία, με αξιοπρεπές εισόδημα, στον τόπο, θα αναγκαστούν να μεταναστεύσουν. Έτσι, η Περιφερειακή Ενότητα Δράμας και η Περιφέρεια Ανατολικής Μακεδονίας-Θράκης, θα χάσουν τον παραγωγικό πληθυσμό τους.
Στην πληθυσμιακή συρρίκνωση της ελληνικής περιφέρειας συνέβαλε η πολιτική που εφαρμόζεται, πολλές δεκαετίες, από τις κυβερνήσεις. Η πολιτική αυτή ευνοεί την υπερ-συγκέντρωση ανθρώπων στην Αθήνα, στο μεγαλύτερο ποσοστό και στην Θεσσαλονίκη. Σ’ αυτά τα δύο αστικά κέντρα της Ελλάδας και στο εξωτερικό «καταφεύγουν» οι νέοι και οι νέες από την Δράμα και τις άλλες περιφερειακές πόλεις, τις κωμοπόλεις και τα χωριά. Πως είναι δυνατό, λοιπόν, να έχουν μαθητές και μαθήτριες τα σχολεία στην περιφέρεια;
