Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Όπως οι «παλαιοχριστιανοί»…
Θέλω να αποδράσω…
Έλα να βρούμε μια λύση, να φύγουμε παρέα…
Δεν αντέχω άλλο…
Τίποτα δεν μου ανήκει σ’ αυτή τη γη…
Ούτε η γη, ούτε ο αέρας, ούτε το νερό, τίποτα…
Έχω τέτοια μεγάλη λαχτάρα μέσα μου να ξαπλώσω πάνω στα φύλλα μέσα σε ένα δάσος, να κάνω μακροβούτι μέσα στη θάλασσα, να χαρώ τη φύση, να χαρώ τη γη…
Να καλλιεργήσω ό,τι θέλω, όπου θέλω, να ζήσω όπως θέλω εγώ και όπου επιλέξω… Όπως οι «παλαιοχριστιανοί»…
Μα δεν μου ανήκει τίποτα απ’ όλα αυτά…
Όλα τα φορολογούν, ακόμη και τον αέρα που αναπνέω…
Ανά πάσα στιγμή κινδυνεύουν τα κεκτημένα μου…
Ένα «υποτίθεται» χορεύει γύρω απ’ όλα…
Υποτίθεται επιλέγουμε, υποτίθεται έχουμε δημοκρατία, υποτίθεται ψηφίζουμε, υποτίθεται ανήκουμε, υποτίθεται έχουμε και κατέχουμε…
Έχουν βάλει χέρι στα πάντα… Στις γέννες, στις ζωές, στους θανάτους…
Μου έχουν στερήσει τη χαρά της ζωής…
Θέλω να φύγω απ’ όλα αυτά κι ας ζήσω σαν πρωτόγονη…
Θα έρθεις μαζί μου;;;
Χρειάζομαι κάποιον να μου κρατάει το χέρι…
Θέλω να πάω κάπου που θα αισθάνομαι οντότητα, μονάδα, κι όχι άλλος ένας αριθμός μέσα στο πλήθος, μέσα στο χάος…
Θέλω να πάω κάπου που θα μπορώ να έχω άποψη, να έχω κριτήρια, να σκέφτομαι, να αποφασίζω…
Άραγε μέσα σ’ αυτό το μάτριξ που ζούμε, το παράλογο, το άδικο θα υπάρχει μια ρωγμή, τσουπ να χωθούμε και να φύγουμε;;; Άραγε αισθάνονται κι άλλοι σαν εμένα εγκλωβισμένοι;;;
Εσύ;;; Πού είσαι;;; Θα με συντροφέψεις στις σκέψεις μου;;; Τουλάχιστον να ξέρω ότι συμπάσχεις, ότι αισθάνεσαι κι εσύ εγκλωβισμένος… Πού βρίσκεσαι; Μ’ αυτούς που το απολαμβάνουν όλο αυτό; Μ’ αυτούς που το συντηρούν ίσως;;; Ή έφτασε και για σένα ο κόμπος πια στο λαιμό και κοντεύεις να πάθεις ασφυξία;;;
Θα μου πιάσεις το χέρι;;; Υπάρχεις;;;
