Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Διάθλαση!!!
Σήμερα έπεσε η ματιά μου σε μια λέξη όμορφη…
Διάθλαση…
Μπήκα σε σκέψεις…
Πόσο ρόλο παίζει στη ζωή μας, η ιδιότητα αυτή…
Πόσες φορές κάνουμε τη χρήση της από μόνοι μας, άθελά μας…
Εγώ έκανα μια προσωπική αναδρομή…
Πόσες φορές μούλεγες ψέματα κι εγώ με τη βοήθεια της διάθλασης το παρέβλεπα…
Πόσες φορές ωραιοποίησα πράγματα που δεν μου ταίριαζαν πάλι με τη βοήθεια της κυρά –διάθλασης….
Πόσες φορές δικαιολόγησα τα αδικαιολόγητα επειδή οι ακτίνες του φωτός πάλι διαθλάστηκαν…
Λέμε ότι τα πράγματα έχουν πολλές πλευρές…
Ότι δεν είναι όλα άσπρο—μαύρο…
Υπάρχουν και οι αποχρώσεις…
Αλίμονο όμως όταν αρχίζεις να συμπαθείς τόσο πολύ τις αποχρώσεις…
Ξεχνάς τους δικούς σου πόλους…
Τα δικά σου όρια…
Εχεις κι εσύ έναν χρονοδιακόπτη, κι έναν οριοδιακόπτη επίσης…
Βολεύει ξέρετε να τη χρησιμοποιούμε τη διάθλαση στη ματιά μας…
Είναι μια μέθοδος για να τα βγάλεις πέρα…
Για να μην είσαι μίζερος…
Στραβώνεις λίγο, αλληθωρίζεις ίσως….
Ή παίρνεις την ακτίνα και με το που αγγίζει το μάτι σου εσύ τη διαθλάς…
Μια φωνούλα μέσα μου με ρωτά…
Μήπως ήρθε η στιγμή για να πω τα πράγματα με το όνομά τους;;;
Η αναδρομή μου η σημερινή τελικά μου έφερε την εσωτερική ανάγκη να πάψω να ωραιοποιώ, να πάψω να ντύνω τα πάντα νυφιάτικα, να πάψω να είμαι συγκαταβατική με ό,τι δεν μου αρέσει…
Να πάψω να διαθλώ…
Ή τουλάχιστον να το κάνω συνειδητά, όποτε αυτό είναι άκρως απαραίτητο…
Γιατί δεν υπάρχουν όμορφα ψέματα…
