Γράφει η Γεωργία Φωτιάδου
Ας κατεβούμε από τον θρόνο μας!
Στην καθημερινότητά μας είμαστε τόσο μα τόσο εξοικειωμένοι με τους χαρακτηρισμούς που σχεδόν δεν αντιλαμβανόμαστε πόσο ζημιά κάνουμε…
Μαλώνουμε ένα παιδί για κάτι που έκανε και το χαρακτηρίζουμε χαζό, βλαμμένο, ηλίθιο…
Μαλώνουμε με τον άντρα μας και πάλι εκτοξεύουμε με μεγάλη ευκολία χαρακτηρισμούς μειωτικούς για να αποφορτιστούμε από το θυμό μας…
Πόσες φορές χαρακτηρίσαμε σε τρίτο πρόσωπο κάποιους, μόνο και μόνο επειδή δεν συμφωνούμε με τις πρακτικές τους;;;
Αντε ρε το μακάκα… Με έστησε…
Αφού είναι βλαμμένος, τι περίμενες να κάνει;;;
Και στο παιδί μας;;; Σ’ αυτό το ζυμαράκι που μας κοιτάει στα μάτια από την ώρα που αντικρίζει αυτό τον κόσμο…
Εεεε βέβαια τι να περίμενα από σένα;;;
Καλά χαζός είσαι;;; Θα καταφέρεις ποτέ τίποτα;;;
Τα παραδείγματα είναι πάμπολλα, και νομίζω ότι στο άρθρο μου αυτό χρησιμοποιώ τα πιο αθώα και πιο απλά…
Η ζημιά που κάνουμε όμως, ειδικά στα παιδιά, είναι ανυπολόγιστη… Χρόνια και χρόνια μετά τα παιδιά θα κουβαλούν μέσα στο είναι τους την απαξίωση που τα ποτίσαμε σε κάποιες εκρήξεις θυμού μας…
Αν το συνειδητοποιήσουμε, θα μπορέσουμε να το μειώσουμε στο ελάχιστο…
Με λίγη προσπάθεια, θα μπορέσουμε να πούμε απλά τι μας φταίει, τι μας πείραξε και να ζητήσουμε από το παιδί μας να μην το ξανακάνει… Άλλωστε ο ρόλος μας είναι καθοδηγητικός… Το ίδιο μπορούμε και με μεγάλη επιτυχία να κάνουμε και με τους γύρω μας…
Ας κατεβούμε λίγο από το θρόνο του τέλειου, πολύξερου κι ας σεβαστούμε τη διαφορετικότητά μας…
